Met een kopje thee en een scone op een terrasje in Ramsgate UK. Lekker Brits. Eindelijk! Vorige week zaterdag ben ik (helaas zonder Simon) uit Middelharnis weggevaren met het plan om in twee dagen in Calais te geraken en daarna over te steken naar Dover, Engeland. Maar het slechte weer heeft me ingehaald en na een ontzettende onweersbui die ik over me heen kreeg tussen de banken voor Zeeland ben ik gestrand in Roompot Marina. Niet bepaald een exotische plek om tijdens je wereldreis te verblijven, vooral niet met nonstop regen en wind.

Ik tik deze blog op dinsdagavond 10 augustus op mijn internetloze laptop. Het is vandaag mijn verjaardag, maar ik geloof niet dat ik een verjaardag kan herinneren die minder jarig voelde dan die van vandaag. Of nou ja, misschien dat mijn 19e verjaardag in Fiji bij Jostein op de Naomi deze overtreft. Toen hield de Fijian douane ons al drie weken aan de virtuele ketting in een dood dorp waar het regenseizoen volop aan de gang was, en was Jostein mijn verjaardag volkomen vergeten… Maar in m’n eentje een dag klussen in de regen op een rommelige werf in Middelharnis terwijl alles zoals gewoonlijk weer eens tegen zit is niet heel veel beter. Ik ben er klaar mee voor vandaag en heb net alle luiken en gordijnen dichtgedaan. Met een bord spaghetti op mijn schoot luister ik naar de regen op het kajuitdak. Even een momentje voor mijzelf. De afgelopen weken zijn zwaar geweest, loodzwaar. Af en toe had ik het redelijk gehad en vroeg ik me serieus af waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Maar met alles potdicht en m’n gezellige lampjes aan kom ik langzaam weer tot mijzelf en besef ik me dat ik ben waar ik wil zijn; thuis. Dat is exact het mooie aan reizen per boot; als je binnen bent ben je thuis, wat er zich ook achter de gordijnen en luiken bevindt, waar ook ter wereld. 

Nog maar drie nachtjes slapen!! Ik heb er zo ontzettend veel zin in... Afgelopen weekend ontving ik onderstaande foto van vrienden Deep en Mallika. De foto is zondagochtend genomen vanaf de pieren van IJmuiden, toen zij uitvoeren om - als het weer mee zit - rechtstreeks naar Land's End in Engeland te varen. Voor hen is de wereldreis begonnen. Ik kan de blijdschap en opluchting van het achterlaten van een paar laatste stressweken gewoon voelen als ik die vrolijke poppetjes op hun vrolijke boot zie zwaaien. Steeds als ik de foto bekijk kan ik alleen maar grijnzen en voel ik kriebelende steken in mijn buik. Van verwachting, spanning en blijdschap dat het bijna zover is. Een heerlijk gevoel. 

Al heel erg lang bestaat mijn leven uit boot en reis, vrijwel niets anders. Vooral toen ik de plannen net gesmeed had kon ik over bijna niets anders praten dan dat. Ik was en ben enorm enthousiast, en er waren zo ontzettend veel dingen waar ik niets over wist en waar ik over na moest denken; dat wou ik graag met iedereen bespreken. Ondertussen ben ik een stuk verder, en heb ik op de meeste vragen een antwoord. Hoe leuk ik het onderwerp zeilen en boten ook vind, stiekem begint het toch wel een beetje tijd te worden om het ook eens over iets anders te kunnen hebben. Vroeger vermaakte ik me op een feestje prima door met jan en alleman over vanalles en nogwat te praten. Waarom kom ik nu dan nooit verder dan praten over de boot, de route, de reis?