17 september 2008 – Het begin
Gisterenavond schoof ik aan bij mijn ouders aan de keukentafel.

“Pap, Mam, ik heb goed en ik heb slecht nieuws.”

Vooruit, het goede nieuws eerst dan maar… (een tip achteraf; bewaar het goede nieuws juist altijd voor het laatst!).

“Ik was dan wel van plan om volgende maand een jaar het land uit te gaan om te gaan zeilen. Maar…. Dat heb ik tot volgend jaar zomer uitgesteld. Goed he?!”


Verbazing alom. Ik zeur al ongeveer een jaar lang iedereen om mij heen die het wil horen – en waarschijnlijk ook eenieder die het NIET wil horen – aan het hoofd over mijn geplande reis die nu toch eindelijk bijna aan zal vangen… Tja, daarom ook maar gelijk het slechte nieuws erachteraan.

“Ik ga jullie nog zeker driekwart jaar langer met mijn gezelschap verblijden :-p , maar daarna moeten jullie me toch zeker twee keer zo lang gaan missen! Enneh, oh ja… ehm… mompel... Die twee jaar ga ik doorbrengen door mijn eigen zeilbootje van Nederland naar de Stille Zuidzee te zeilen... Die oceaan aan de andere kant van de wereld ja."

Zo, dat is eruit. Een vier uur durende felle discussie later hebben we die keukentafel maar verlaten om er allemaal (lees: mijn ouders, ik ben er toch al uit) eens rustig over na te denken en het te laten bezinken.

Hoe het begon…
Ruim zes jaar geleden is het allemaal begonnen. Tijdens een jaar reizen ontmoette ik de Noorse Jostein op het eilandenrijk Fiji in de Stille Zuidzee. Ik besloot aan te monsteren op zijn jacht waarmee hij toen halverwege een wereldomzeiling was.

Na een pittige maar fantastische driedaagse non-stop zeiltocht van Wallis & Futuna terug naar Fiji besluiten we een omweg te maken naar het eilandje Rambi. We gooien ons anker uit op een open plek tussen de koraalriffen, en dobberend op een azuurblauwe zee puffen we uit van de vermoeiende reis. Vanaf mijn lievelingsplekje aan boord - op het opgedoekte grootzeil op de giek met mijn hoofd tegen de mast - geniet ik van het uitzicht op een onbeschrijflijk strand. Lang, parelwit, met een dikke rij palmbomen en daarachter de jungle. Een idyllisch plaatje waarvan ik een paar maanden daarvoor nog dacht dat ze alleen in films en brochures bestonden, maar dat ik ze nooit te zien zou krijgen.  
Na een tijdje komen we er opeens achter dat die baai helemaal niet onbewoond is zoals wij dachten. Een jonge jongen trekt zijn kano – een uitgeholde boomstam met twee drijvers aan beide zijden – over het strand het water in, en begint naar ons toe te peddelen. “Mama” (ja echt, dat is zijn naam) is een van de mensen van de uiterst vriendelijke volksstam die het eilandje Rambi bewonen. Gedurende de week dat we daar verblijven laat Mama ons zien hoe zijn mensen vrijwel geheel afgezonderd van de buitenwereld leven in hun palmenhutjes aan het strand. Slechts gebruikmakend van wat hun eiland en de zee hen te bieden heeft, lijken ze hier toch tevreden te zijn zonder geld, tv, of internet.

Van Droom naar Plan
Daar bij het idyllische Rambi is bij mij een droom ontstaan. De droom om ooit op mijn eigen zeilboot de Stille Zuidzee (van Zuid-Amerika naar Australië) over te steken. Met ruim voldoende tijd om te genieten van de landen, bevolking en natuur.
Na nog een paar maanden zeilen op de Stille Zuidzee was mijn geld op en wachtte de Hogeschool op mijn komst, dus besloot ik met tegenzin dan toch maar de allerlaatste geldige vlucht van mijn jaarretour vliegticket te nemen naar Nederland. Wat een verdriet tijdens die ellenlange terugreis! Veertig uur lang heb ik de tijd gehad om te broeden op de mogelijk om ooit met eigen boot terug te gaan naar de eilanden die ik nu achter me liet. En van een droom werd het ineens een plan, erg vastberaden ook. Die eigen boot en die lange zeilreis die moesten er gewoon van gaan komen, eens in mijn leven! Ik wist niet wanneer, ik wist niet hoe en van welk geld, maar het MOEST gebeuren.  

Plan B
Reiskriebels heb ik mijn hele leven gehad, maar gedurende een lange periode besloot ik niet aan die jeuk toe te geven om zo een fundatie van een leven op te kunnen bouwen in Nederland. Na zes lange jaren waarin ik mijn HBO-diploma wist te behalen en heel wat jaartjes werkervaring opdeed vond ik het wel weer eens tijd om aan de reiskriebels toe te geven. Mijn verlangen terug te gaan naar de eilanden in de Stille Zuidzee was nog steeds niet geminderd. Het liefst met eigen boot, maar de daarvoor benodigde financiële middelen, ervaring en kennis ontbraken nog volledig. Plus, niet geheel onbelangrijk: Om met eigen boot naar de Stille Zuidzee te zeilen moet je natuurlijk ook een eigen boot hebben. En die heb ik niet… Daarom besloot ik als opstapper mee te liften met mensen die wel beschikken over de juiste hoeveelheid geld, ervaring, kennis en… een eigen boot. Ik spaarde nog een klein beetje geld, zegde mijn werk op en was voorlopig tevreden met “Plan B”.

Plan A
Totdat ik vorige week wat over-en-weer aan het grappen was met mijn werkgever over één van de boten van het bedrijf die maar niet verkocht werd. Ik stelde voor de boot dan maar rond de wereld te zeilen, scheelt een hoop liggeld… Uiteraard zei ik dit met een dikke knipoog en een lach, maar die werd niet beantwoord door mijn werkgever. Hij keek een volle 10 seconden doodserieus, dacht eens goed na en zei: “Ja, dat moet je doen!!” En hij meende het echt. Die boot is uiteindelijk toch nog verkocht, maar door diverse nautische spullen te sponsoren in ruil voor wat media aandacht en commitment aan het bedrijf tot aan mijn vertrek, werd mijn “plan A” en stuk beter haalbaar. Hele fijne werkgeverr :-) Met nog een maand of tien KEIHARD werken en afzien hebben talloze in de nachtelijke uren opgestelde berekeningen en spreadsheets mij de afgelopen dagen laten zien dat het in theorie haalbaar zou moeten zijn om in de zomer van 2009 op mijn eigen mini-bootje te stappen, af te duwen, en een jaar of wat later op de Stille Zuidzee aan te komen. Back to Plan A… ! Nu nog leren hoe ik van hier mijn boot en mijzelf veilig die kant op moet krijgen zonder te vergaan in stormen, zonder nietsvermoedend de kleine eilandjes midden in de oceaan te missen met mijn navigatiekunsten, zonder vastgehouden te worden door corrupte douanebeambten en graag ook zonder meegenomen te worden door piraten.  
Afzien zal het absoluut worden het komende jaar met mijn weinige verstand van zeilen, boten en techniek en mijn gebrek aan geld. Maar ik wil het ik wil het ik wil het!!!

Oktober 2009 - Een jaar later
Ondertussen is het een jaar later en ben ik heel wat wijzer. Om zo’n wereldreis in korte tijd voor te bereiden moet je alles in je leven in het teken zetten van die boot en de reis. Het beheerst mijn leven, dromen, sociaal leven, vrije tijd, huisvesting (ik woon op de boot, ook in de winter; meer dan 6-8m2 zal het niet zijn), uitgavepatroon en ga zo maar door. Helaas is het me niet gelukt om zomer 2009 te vertrekken; De crisis maakt sponsoring vanuit mijn werk er niet makkelijker op en al met al is het gewoon teveel om voor elkaar te krijgen in 10 maanden. Maar ik zou niet weten waar ik liever mee bezig zou zijn en ga vol goede moed door. De boot is er, ik kan een beetje zeilen, ik begin enig technisch inzicht te krijgen, weet hoe ik van punt A naar een B moet zeilen zonder B te missen en ik weet ook nog eens iedere maand mijn spaarrekening wat te spekken. Nog eventjes doorbijten…

Terug naar de reis