Gisterenavond schoof ik aan bij mijn ouders aan de keukentafel.

“Pap, Mam, ik heb goed en ik heb slecht nieuws”.

Vooruit, het goede nieuws eerst dan maar… (een tip achteraf; bewaar het goede nieuws juist altijd voor het laatst!).

“Ik was dan wel van plan om volgende maand een jaar het land uit te gaan om te gaan zeilen. Maar…. Dat heb ik tot volgend jaar zomer uitgesteld. Goed he?!”.

Verbazing alom. Ik zeur al ongeveer een jaar lang iedereen om mij heen die het wil horen – en waarschijnlijk ook eenieder die het NIET wil horen – aan het hoofd over mijn geplande reis die nu toch eindelijk bijna aan zal vangen… Tja, daarom ook maar gelijk het slechte nieuws erachteraan.

"Ik ga jullie nog zeker driekwart jaar langer met mijn gezelschap verblijden :-p , maar daarna moeten jullie me toch zeker twee keer zo lang gaan missen! Enneh, oh ja… ehm… mompel... Die twee jaar ga ik doorbrengen door mijn eigen mini zeilbootje van Nederland naar Australië te zeilen”


Zo, dat is eruit. Een vier uur durende felle discussie later hebben we die keukentafel maar verlaten om er allemaal (lees: mijn ouders) eens rustig over na te denken en het te laten bezinken.


Hoe het begon…

Ruim zes jaar geleden is het allemaal begonnen. Tijdens een jaar reizen ontmoette ik de Noorse Jostein op het eilandenrijk Fiji in de Stille Zuidzee. Ik besloot aan te monsteren op zijn jacht waarmee hij toen halverwege een wereldomzeiling was.

Na een pittige maar heerlijke driedaagse non-stop zeiltocht van Wallis & Futuna terug naar Fiji besluiten we een omweg te maken naar het eilandje Rambi. We gooien ons anker uit op een open plek tussen de koraalriffen, en dobberend op een azuurblauwe zee puffen we uit van de vermoeiende reis die we geheel op de hand hadden moeten sturen. Ondertussen genieten we van het uitzicht op een onbeschrijflijk strand. Lang, parelwit, met een dikke rij palmbomen die je vanuit de kuip van de boot heerlijk kan horen ritselen en wuiven. En achter die palmbomen de rijke groene kleur van de jungle.

Na een tijdje komen we er opeens achter dat die baai helemaal niet onbewoond is zoals wij dachten. Een jonge jongen trekt zijn kano – een uitgeholde boomstam met twee drijvers aan beide zijden – over het strand het water in, en begint naar ons toe te peddelen. “Mama” (ja echt, dat is zijn naam) is een van de mensen van de uiterst vriendelijke volksstam die het eilandje Rambi bewonen. Gedurende de week dat we daar verblijven laat Mama ons zien hoe zijn mensen vrijwel geheel afgezonderd van de buitenwereld leven in hun palmenhutjes aan het strand. Slechts gebruikmakend van wat hun eiland en de zee hen te bieden heeft, lijken ze hier toch erg gelukkig te zijn zonder geld, tv, of internet.

Van Droom naar Plan

Daar bij het idyllische Rambi is bij mij een droom ontstaan. De droom om ooit op mijn eigen zeilboot de Stille Zuidzee (van Zuid-Amerika naar Australië) over te steken. Met ruim voldoende tijd om te genieten van de landen, bevolking en natuur.

Na nog een paar maanden zeilen op de Stille Zuidzee was mijn geld op en wachtte de Hogeschool op mijn komst, dus besloot ik met tegenzin dan toch maar de allerlaatste geldige vlucht van mijn jaarretour vliegticket te nemen naar Nederland. Wat een verdriet tijdens die 40 uur durende terugreis! Veertig uur lang heb ik er dan ook op zitten broeden, op die zeildroom. En van een droom werd het ineens een plan, erg vastberaden ook. Die eigen boot en die oversteek die gaan er gewoon komen, eens in mijn leven! Ik weet niet wanneer, ik weet niet hoe en van welk geld, maar het MOET gebeuren.

Plan B

Na het behalen van mijn diploma en een werkervaring van vier jaar alweer vond ik het wel weer eens tijd om eindelijk toe te geven aan die reiskriebels, die alweer zes jaar aan het jeuken en klieren zijn. Het liefst wilde ik nu natuurlijk op mijn eigen zeilbootje vertrekken. Maar gezien het geld dat voor zo’n plan nodig is en mijn daarbij vergeleken nogal absurd dramatische financiële situatie, besloot ik voor nu anderen maar eens lekker die absurde bedragen te laten investeren en daar heerlijk van te profiteren door gewoon aan te monsteren en mee te zeilen. Over op Plan B dus voor nu.

Plan A

Maar opeens begon vorige week Plan B te wankelen. En dat heeft alles te maken met het eerste plan, het droomplan! Na wat heen en weer gegrap tussen mij en een van mijn werkgevers kwam zomaar opeens een ideetje opzetten. En gisteren al hadden we het ineens rond. Ik heb namelijk twee fantastische werkgevers die hebben besloten mij bij wijze van “afscheidscadeautje” te gaan helpen mijn droom waar te maken. Wat een afscheidscadeau…!! Door financieel mee te investeren in een boot of één van de bootjes van het bedrijf aan mij uit te lenen wordt het voor mij ineens mogelijk aan een zeiljachtje te komen. En met nog een maand of tien KEIHARD werken en afzien hebben talloze in de nachtelijke uren opgestelde berekeningen en spreadsheets mij de afgelopen dagen laten zien dat het in theorie haalbaar zou moeten zijn om in de zomer van 2009 in Naarden op mijn eigen mini-bootje te stappen, af te duwen, en een jaar of twee later in Australië of Nieuw-Zeeland aan te komen. Nu de praktijk nog…

Afzien gaat het worden…

  • Ik moet mijn huis weg gaan doen en daarbij twee ontzettend aardige huurders die al stonden te trappelen om erin te gaan op een nogal onbeschofte manier teleurstellen (nogmaals SORRY!!! Maar ontzettend bedankt voor jullie begripvolle reactie!).
  • Een geschikt bootje van een meter of 7 à 8 vinden en aanschaffen, en er waarschijnlijk op een gegeven moment op gaan wonen gedurende de winter.
  • Mijn vele horecabezoekjes en stapavondjes inperken, boodschappen doen bij de Lidl, nooit meer sigaretten kopen, besparen, bijbeunen, dubbeltjes omdraaien, en misschien nog meer sponsoren werven? En dan is het alsnog maar de vraag of ik het financieel ga redden. Kan iemand mij vertellen hoe ik in tien maanden tijd aan heel veel geld kan komen? Stomme vraag waarschijnlijk, want als je dat toch eens wist…..
  • Héél veel klussen aan mijn bootje om hem zeewaardig te krijgen, en nog héél veel meer klussen aan mijzelf om mijn eigen persoontje zeewaardig te krijgen. Honderden boeken en websites lezen en oefenen om goed te leren zeilen, om technisch te worden en mijn boot te leren begrijpen (techniek? Ik?!), om weersomstandigheden te leren inschatten en om te leren navigeren en zo te kunnen landen op dat ene eilandje in de middle of nowhere waar ik heen wil in plaats van er nietsvermoedend langs te varen…
  • En daarna: In mijn eentje op zee, weken verwijderd van een veilige haven stormen doorstaan, in mijn eentje lastige douanemannen te woord staan of omkopen, mijn boot keer op keer weer fixen en oplappen…

Maar ik wil het, ik wil het, IK WIL HET!! En niets houdt me nog tegen…