“Ik heb er nog eens goed over nagedacht, en ik ben toch van mening dat ze jou maar moesten opsluiten. Net zolang tot dat absurde idee van je overgewaaid is.”

Aldus de conclusie van een psychotherapeut. Ik mag van geluk spreken dat de beste man niet betaald werd om mijn brein te onderwerpen aan een onderzoek en dit de uitslag was. Ik kwam namelijk niet om medische redenen met deze psychotherapeut in aanraking. Wel had ik mijn zinnen gezet op het prachtige stalen Trewes zeiljacht dat hij te koop had liggen.


Wanneer je als 25-jarige vrouw besluit een jarenlange wens te realiseren en verkondigt dat je in twee tot drie jaar tijd grotendeels solo naar de andere kant van de wereld gaat zeilen, heeft iedereen in je omgeving daar een uitgesproken mening over. Helaas vertonen de meeste meningen veel overeenkomsten met die van de droombootverkopende psychotherapeut. Uiteraard zijn mijn ouders het voor de volle 100% met hem eens en zouden stiekem willen dat zijn conclusie wél de uitslag van een beroepsmatig breinonderzoek en dus bindend is. Alles om mij hier te houden natuurlijk… Eigenlijk zijn zij de enigen van wie ik vind dat ze het recht hebben zo te denken. Maar ook veel fervente zeilers en zelfs avonturiers laten hun twijfels blijken. Ik ondervind dagelijks dat mensen je niet zo serieus nemen als je niet veel zeilervaring hebt, nog minder technische kennis, niet over een boot beschikt en binnen een jaar in je eentje wenst te vertrekken. Misschien dat dit nog eens wordt verergerd door het feit dat mijn banksaldo niet verder reikt dan zo’n 10-15% van het bedrag dat de gemiddelde vertrekker uitgeeft aan zijn boot en de reis…


Toch ben ik ervan overtuigd dat mijn plannen niet absurd zijn en weldegelijk haalbaar. Ik ben dan ook vastbesloten om in augustus 2009 de landvasten los te gooien van mijn nog aan te schaffen en tot vertrekkersboot om te klussen bootje en koers te zetten naar exotische oorden. Op een veilige manier. Uiteraard zal dit geen makkie worden. Ik zal dit jaar werkelijk alles in het teken moeten zetten van die rap naderbij komende vertrekdatum. En daar horen ook grote opofferingen bij. Zo zal ik mijn afgelopen jaar met veel geld en moeite ingerichte woning inclusief inventaris van de hand doen en mijn kleine bootje gaan betrekken. De gehele Nederlandse winter door! Ook is oneindig veel werken om geld te verdienen noodzakelijk, en zal werkelijk iedere vrije minuut worden besteed aan verdieping in zaken als scheeps- en zeiltechniek, meteorologie, vaarroutes en zwaar weer zeilen. Uit eten gaan en kroegbezoekjes – een zeer grote hobby van mij die ik de afgelopen jaren vele malen per week heb uitgeoefend – worden uit mijn leven geschrapt. Bij het boodschappen doen mag ik van mijzelf alleen nog maar ultragoedkope en daardoor saaie levensmiddelen meenemen. En sigaretten zijn uit den boze. Gelukkig maar dat ik een redelijk portie verbeeldingskracht bezit en deze opofferingen in mijn hoofd enigszins om kan buigen naar de ideale manieren om af te vallen en eindelijk eens mijn pogingen om te stoppen met roken te laten slagen…


Ondanks alle opofferingen zit ik alsnog met een enorm begrotingstekort waarvan ik nog niet weet hoe ik die op ga vullen. Toch ben ik ervan overtuigd dat dit op de een of andere manier wel goed gaat komen als ik dit maar graag genoeg wil. En hoe vervelend veel reacties ook zijn, zij worden overtroffen door die enkele reacties van een aantal geweldige mensen om mij heen die mij onvoorwaardelijk steunen en erop vertrouwen dat ik weet wat ik doe. Het is heerlijk om af en toe als persoon te worden gewaardeerd en mijn keuzes gerespecteerd. Mijn werkgever doet dat in de vorm van sponsorgeld voor de boot. Collega’s rijden stad en land met mij af op zoek naar de perfecte vertrekkersboot voor het onmogelijke budget van zo’n € 10.000,-. Vrienden die door omstandigheden moeten sappelen met geld laten mij tijdens een avondje Monopoly een nep ‘Kans-kaart’ trekken waarin ik een voor hen enorm bedrag van ze krijg voor mijn zeilreis. Geen monopolygeld, maar Euro’s. Bekenden bieden mij kosteloos een weekje zeilen aan op hun verhuurboot in Griekenland om te oefenen met solozeilen. Het vliegticket hiervoor wordt kosteloos geregeld door een werkrelatie. Maar ook vele anderen en wildvreemden met wie ik in aanraking kom zijn volledig bereid hun medewerking te verlenen aan mijn plannen. Op welke manier dan ook.


Die positieve ontmoetingen en contacten bevestigen mij dat er met enig zoekwerk legio geweldige mensen te vinden zijn op deze aardbol. Die wetenschap zet mij er dan ook extra toe aan om door te zetten om straks op mijn eigen bootje te kunnen springen en overal ter wereld naar hen op zoek te gaan. Want juist die ontmoetingen met speciale mensen is één van de grootste redenen voor mij – naast de prachtige (ei)landen en het zeilen – om dit gigantische project aan te gaan en niet terug te deinzen voor tegenslagen. De vele negatieve reacties van anderen neem ik daarbij op de koop toe.


De boot van de psychotherapeut bleek overigens niet mijn droomboot te mogen worden. Na de bezichtiging van zijn schip heb ik de psychotherapeut gevraagd haar gedurende een paar dagen vast te houden zodat ik mijn financiën op orde kon krijgen alvorens een en ander met hem rond te maken. Toch besloot de psychotherapeut de volgende dag me  ‘mijn’ scheepje niet te gunnen. Nadat hij over de telefoon zijn opmerking over mijn opsluiting inkopte, liet hij weten de boot te hebben verkocht aan een ander. De nieuwe eigenaresse heeft dit prachtig gelijnde, oerdegelijke ‘vertrekkersbootje in spé’ in een binnenmeertje in Midden-Nederland gelegd. Mij kon de psychotherapeut uiteraard niet laten opsluiten, maar met mijn droomboot is het hem dus wel gelukt.


Maar de zoektocht gaat vol goede moed voort, en een misschien wel nóg geschiktere boot is al in het vizier. Dit keer zal ze mij niet ontglippen!