Mijn nekharen gaan er lichtelijk van overeind staan, van het woord ‘Vertrekkersdag’. Wekenlang heb ik getwijfeld of ik me in zal schrijven voor deze bijeenkomst voor zeilers die van plan zijn komend jaar de landvasten van hun boot los te gooien om voorlopig niet meer terug te keren naar Nederland. Toch was ik vorige week zaterdag van de partij in Eemnes. Ik vind het namelijk wel een enorm sympathiek initiatief van de organisatoren Zeilen en De Vereniging voor Toerzeilers. En ik heb behoefte aan informatie. Véél informatie, bij voorkeur van ervaringsdeskundigen.


Twee maanden geleden ben ik aan de slag gegaan met de voorbereidingen voor een lange zeilreis. De vertrekdatum heb ik op augustus 2009 gezet. Langzaamaan begint tot mij door te dringen hoeveel ik nog moet leren en doen de komende tijd alvorens ik op een veilige, verantwoorde manier kan vertrekken. Ik begin mij steeds meer te verdiepen in de materie, en geleidelijk gaat er een geheel nieuwe wereld voor mij open. Mijn plan is eigenlijk helemaal niet zo uniek als dat ik dacht! Er blijken vele anderen met mij te zijn die plannen Nederland uit te zeilen richting exotische oorden. Zij worden getypeerd als ‘vertrekkers’. Ik pas in een hokje :-)


In mijn speurtocht naar informatie stuit ik in het blad Zeilen op een advertentie voor een bijeenkomst met de naam ‘Vertrekkersdag’. Het lijkt wel alsof ik mij aan ga sluiten bij één of andere club met mijn plan! En dat terwijl ik een hekel heb aan clubjes en bijeenkomsten… Je zou toch denken dat je mensen met een dusdanig groot vrijheid- en onafhankelijkheidsdrang dat ze besluiten voorlopig weg te gaan uit hun vertrouwde omgeving om wilde zeeën te bedaren vooral niet als makke lammetjes bij elkaar in een hokje moet stoppen. Toch verneem ik dat er al vijftig vertrekkende boten zijn die zich voor de dag hebben ingeschreven. De drang naar informatie en kennisdeling is te groot, dus ook ik besluit de € 50,- entreegeld op te hoesten en mee te doen. Zeer benieuwd naar wat mij te wachten staat…


Zaterdag 1 november is het zover. Na mijn aanmelding bij het welkomstcomité en ontvangst van mijn consumptiebonnen kijk ik vanachter mijn kopje koffie voorzichtig om mij heen naar mijn mede-vertrekkers. Een bonte verzameling mensen! Ik besluit maar direct te gaan doen waarvoor ik ben gekomen, en sluit mij aan bij een groepje pratende “aanstaande vertrekkers” om hun verhalen en tips te horen en de mijne te delen. Ik verneem van een aantal van hen dat ook zij moeite hadden met het fenomeen “vertrekkersdag” en eigenlijk ook niet zo op bijeenkomsten zijn gesteld. Fijn, het ijs is direct gebroken en die overeind staande nekharen van ons allemaal vallen weer terug op hun plaats. Vervolgens geef ik mij zonder het te beseffen over aan het programma van de dag en gaan de vele gesprekken, workshops en presentaties in sneltreinvaart aan me voorbij. Tijdens het voorstelrondje (ja, ook die mag niet ontbreken bij een bijeenkomst) hoor ik ieders plannen. De één “doet” een “Rondje Atlantic”, de ander gaat – naar eigen omschrijving – “wonen op het water” om wellicht nooit meer terug te komen.

Na de prachtige verhalen en foto’s van twee “terugkomers” (alweer zo’n mooi verzonnen benaming) zie ik het stel naast mij enigszins beteuterd naar elkaar kijken. Op hun naambordjes zie ik dat zij een “Rondje Atlantic” in de planning hebben staan. Opeens vinden zij de redelijk bekende locaties in de Caribbean niet zo exotisch meer na de overweldigende foto’s en verhalen over de Pacific en Patagonië. Terwijl hun familie en vrienden er toch echt maar niet over uit kunnen hoe waanzinnig de onderneming is die zij aangaan. Ook ik voel mij naast deze terugkomers ineens een watje vanwege het feit dat ik mijn zeilreis wellicht niet voortzet voorbij Australië. Na de verhalen van de terugkomers lijkt het vanzelfsprekend om je boot via de andere kant terug te zeilen naar Nederland.

Voor ik het weet is het ’s avonds laat en komt de dag onder het genot van een biertje met een aantal plakkers weer ten einde. Tijd om naar huis te gaan met een grote lading aan informatie in mijn kielzog.


De volgende dag overpeins ik de vele ontmoetingen met medevertrekkers nog eens en voel mezelf weer helemaal in een gelukzalige energieboost komen. Vrolijk type ik een mailtje naar een leuk, jong stel en deel wat vraagjes en weetjes over windvanen. Vervolgens bel ik een solozeiler die zojuist teruggekomen is in Nederland na een reis om de wereld van zeven jaar. Zijn telefoonnummer heb ik van een “teruggekomen” stel gekregen na de vertrekkerspresentatie over hun reis. Ik verras hem met mijn spontane telefoontje, maar hij neemt zonder ook maar een moment ongeduldig te worden eindeloos lang de tijd om zijn bevindingen met mij te delen en geeft me een onschatbare waarde aan nuttige adviezen. En ik weet zeker dat de eindbestemmingen van mijn toekomstige zeiltochtjes met mijn nog aan te schaffen vertrekkerboot naar de havens zullen gaan waar een aantal van mijn medevertrekkers hun vertrekkerboot hebben liggen. Om vervolgens met een kop koffie bij de olielamp te fantaseren en discussiëren over... vertrekken natuurlijk!

Wat is het stiekem heerlijk dat mijn van de geijkte paden afwijkende route in het leven toevallig precies dezelfde is als die van een 'clubje' inspirerende en interessante mensen...{jcomments on}