Bijna. Het lijkt hét woord van het moment. Want bijna vertrekken we, de North Wind en ik. Vrijdag 30 juli in de middag moet het gaan gebeuren. Dan gooi ik los en varen we mijn thuishaven uit. Ik krijg al kriebels als ik eraan denk. Van opwinding, en van nervositeit. Gelukkig overheerst het eerste.

Maar eerst moet de boot klaar. En alle administratieve rompslomp geregeld. En moet ik genoeg kennis en reserveonderdelen van de juiste zaken hebben. Helaas kan ik niet zeggen dat dat allemaal “bijna” klaar is.

Wel ben ik sinds dat ik mijn werkzaamheden bij de Bootsmannen beëindigd heb met een heleboel onderdelen van mijn to do lijst tegelijkertijd bezig, en zijn vele daarvan “bijna klaar”. Fijn dat ik dus wel progressie boek, maar door nog bijna geen enkele klus mag ik een dikke vette streep zetten. Wat nou juist zo ontzettend fijn voelt om te doen natuurlijk. Maar goed, aan mijn inzet kan het hoe dan ook niet liggen met dagelijks bootwerk van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Het zijn de kleine tegenvallertjes die ervoor zorgen dat klussen langer duren dan gepland of uitgesteld moeten worden.

Zo spendeerde ik onlangs een volledige morgen aan het rondrijden van bouwmarkt naar bouwmarkt voor een maat hardhout waar ik handgrepen in de kajuit van wilde maken. Overal uitverkocht... 

Of lekte mijn dieseltank met een bilge vol diesel tot gevolg. Om een lokale olieramp te vermijden mag je dat niet zomaar overboord pompen, dus ben ik naar de afzuiginstallatie van de haven gevaren. Mijn eerste en enige vaartochtje van het jaar tot dusverre overigens. Veel wind, dus manoevreren was nog lastig ook. Lig ik eindelijk vast, blijkt de pomp defect. Toen met de hand maar zeven emmers dieselwater uit de bilge gevist en het lek gefixt. Om er de volgende dag achter te komen dat de tank ook nog op een andere plek lekte en alles dus wéér volstond. Dat lek had wat meer voeten in aarde, met afbrekende aansluitingen en niet passend schroefdraad, etc...

Gelukkig maakt de motor zelf wel progressie.  Mijn brandstofslangen en dieselfilter zijn vervangen, de kleppen gesteld en de keerkoppeling volledig gesmeerd en geserviced. Die kunnen dus wel van mijn to do lijst af en aan mijn dieseltechniek-skills worden toegevoegd.

Houtzagen aan boordIk doe veel houtklusjes. Maar heb daar eigenlijk de juiste tools niet voor. Dus doe ik mij voor als heuse ambachtsvrouw met mijn ouderwetse beitels, handzagen en houtraspen. Mijn kuip ziet er dan ook regelmatig uit als (niet-professionele) houtzagerij. Helaas ben ik echter niet zo erg vaardig in de houtwerkkunst. Dus als ik bijna klaar ben met het op maat raspen, hakken en zagen sla ik nét even te hard met de hamer op de beitel en knalt ’t houtje in tweeën… Opnieuw beginnen! Maar... voor het eerst in een heel jaar eet ik uiteindelijk wel weer aan tafel en zit ik nu rechtop achter mijn laptop. Ik heb een tafel, wat een luxe!

Mijn houten kajuitopbouw heb ik deels kaalgehaald om de diepe barsten die ik in de lak en het laminaat had aan te pakken. Het hout moet eerst volledig uitgedroogd zijn voordat ik kan beginnen met plamuren en lamineren. En elke keer red ik het nét niet voordat het weer omslaat de boel dicht te krijgen. Dus spendeer ik maar weer geduldig een uurtje aan het afplakken met vuilniszakken en ducttape…

Enorm blij ben ik met mijn zelfgemaakte nieuwe bootkussenovertrekken, die Karen achter  naaimachinein tegenstelling tot het lelijke kleurtje van de vorige bekleding wel van het kussen af kan en kan worden gewassen. Met dank aan Karen en haar eindeloze klittenband geduld. Thanks Karen, voor het feit dat je hebt voorgesteld samen een dagje achter de naaimachine te gaan zitten!  Ook heb ik ondertussen mijn deur vervangen voor een gordijn,  heeft mijn bijboot een zak en heb ik watervaste hoezen gemaakt voor over de bekleding voor als ik op zee ben en ik met nat zeilpak op de bank wil neer kunnen ploffen tussen twee “rondkijkmomentjes” in.  Want als er eenmaal zout in een kussen zit wil die nooit meer opdrogen…

Na lang zoeken heb ik uiteindelijk de juiste battcar gevonden voor het deels doorgelatte grootzeil dat momenteel in Turkije wordt geproduceerd (60% goedkoper dan via de gerenommeerde Nederlandse zeilmakers!). Grappige wagentjes, net (dure) speelgoedautootjes. Maar mooi wél te lang voor mijn mastinvoer. Met geen mogelijkheid in mijn mastgroef te krijgen bleek toen ik net heen en weer gereden was naar Mijdrecht om hem bij de leverancier op te halen. Een klusje erbij: eindeloos lang de groef uitzagen en vijlen, en  een nieuw afsluitend plaatje laten maken om de groef na invoer van de karretjes en leuvers af te kunnen dichten. Gelukkig was Rob van Shipshape Naarden zo lief om er eentje te maken van RVS met op de achterkant naar eigen zeggen gegraveerd “Sponsored by Shipshape”. Ik heb Zoeken in de bakskistde gravure nog steeds niet gevonden, maar ben er erg blij mee :-) Alleen alsnog een beetje jammer dat eenmaal in de groef het karretje niet helemaal mooi aansluit op de mast. M'n ronde mast heeft niet de juiste vorm, tegenwoordig worden alleen nog maar bijna vierkante masten gemaakt.

Ik probeer georganiseerd te zijn, maar ben dat van nature niet zo erg. Dan krijg je taferelen zoals op de foto als je "even" iets nodig hebt uit de bakskist maar je geen idee hebt wáár exact in de bakskist het zit.

Dat waren zomaar wat losse flodders van wat mij momenteel bezig houdt. Gelukkig heb ik meer voor elkaar gekregen dan wat ik nu heb beschreven. Het lijkt een hoop, maar als ik dan weer even een klusupdate heb gehad met Simon van de Colombe lijkt het in vegelijking met wat hij voor elkaar krijgt in een week weer  helemaal niets voor te stellen. In mijn ogen is Simon uber-klusser en ik uber-kneus als het op klussen aankomt.


Maar goed, we zijn er bijna. Alleen nog niet helemaal...

Ik zal vanaf nu proberen wat beter de website bij te houden door 's avonds af en toe een klus van die dag te beschrijven!


Groetjes,

Shelley