Eindelijk heb ik écht goed de smaak te pakken en ben lekker aan het afstrepen! Voor mijn gevoel heb ik alles aardig onder controle. Ok, zolang mijn to-do-lijst ergens kwijt onder een giga stapel klusspullen ligt. Want zodra ik die inkijk komt er nét even te vaak "o ja, dat ook nog" uit mijn mond... Maar toch heb ik er het volste vertrouwen in dat het me gaat lukken. Gelukkig ben ik een kei in het halen van harde deadlines.

Ik realiseer mij steeds vaker hoe bijzonder het is wat ik aan het doen ben. Al anderhalve maand hoef ik mij geen seconde druk te maken om al die zaken die zo ontzettend belangrijk leken toen ik nog dagelijks op kantoor probeerde geld te verdienen voor een baas.

In het verleden kon ik af en toe werkweken maken van 80 tot zelfs 120 uur in de week. Om feestjes te organiseren! Hoe onbelangrijk dat ineens lijkt als je even afstand neemt is bizar... (Sorry Diederik! Je weet dat ik het wel altijd met veel plezier en toewijding heb gedaan) Gelukkig heb ik wel nog steeds de gezelligheid van m'n ex-collega's die ik vrijwel dagelijks tegenkom hier op de haven en soms op het water of zoals gisteren tijdens een feestje op Forteiland Pampus (helaas lukte het weer niet met eigen boot. Het is genant, maar ik heb in 2010 nog steeds niet gezeild)

De werkweken die ik vroeger gemiddeld draaide zijn overigens niets vergeleken bij de uren die ik tegenwoordig maak. Niet met het organiseren van bedrijfsfeestjes, maar met mijn eigen feestproject: m'n boot! ik heb er echt zo ontzettend veel plezier in om keer op keer problemen te tackelen en de boot meer en meer gereed te zien raken. Ik kon altijd met afgunst en vooral ontzag kijken naar die stoere boten die compleet uitgerust waren voor zeereizen. Of boten waaraan je kon zien dat er hard aan werd gewerkt. En nu begint mijn eigen boot er zo uit te zien! Volledig gefabriceerd door mijn eigen persoontje :-)

Vuilniszakken en  dukttape houden het binnen droog

Ok, ik weet het; het is een puinhoop. Ongeveer de helft van mijn kajuitopbouw is al wekenlang (of eigenlijk al meer dan een jaar) een vuilnisbelt; ik hou het binnen alleen maar droog omdat zowel het "dak" boven mijn hoofd als de "muren" bestaan uit vuilniszakken en dukttape.

De North Wind is een polyester boot, maar de opbouw is van hout. Kort na het tewater laten van de boot na  een renovatie en 15 jaar op de kant ontstonden er flinke scheuren in de verticale delen van de opbouw. Niet alleen de DD (tweecomponenenten)lak had barsten, maar ook de onderliggende epoxy gelamineerd met carbonmat. De barsten waren dusdanig groot dat het door de scheuren en van binnen door het hout de kajuit in lekte. En flink ook; een nat bed tot gevolg...

Scheuren in laminaat en dd  lak


Loslatende DD lak

En niet alleen door de barsten lekte het, ook mijn vluchtluik was zo lek als een mandje. En raad eens waar die zich bevindt... Yup, ook boven mijn bed. Exact boven mijn hoofd om precies te zijn.

En dan is er nog het probleem met de ramen. In totaal zitten er acht raampjes in de opbouw. Vier grote en vier kleintjes. Twee daarvan hebben barsten. Net als de scheuren in het laminaat zijn deze kort na het tewaterlaten van de boot ontstaan.  Aangezien het glas is met een dikte van 4mm had dit toch vernieuwd moeten worden. Veel te weinig sterkte voor die enorme golven en brekers die je op de oceaan kunt treffen.

De spanningen die blijkbaar op de opbouw staan baren mij wel zorgen. Ik heb er een jaar over gepiekerd, gegoogled en navraag over gedaan, en heb besloten het er vooralsnog maar op te houden dat de boot een hoop te verwerken heeft nu zij na een renovatie weer in het water ligt en ineens weer een mast te dragen heeft. Hout werkt als omstandigheden veranderen... Wel ga ik dit onderweg zeer nauwlettend in de gaten houden.


Renovatie vluchtluik
Het vluchtluik heb ik kaalgeschuurd, helemdaal uit elkaar gehaald, opnieuw in elkaar gezet en in vele lagen plamuur en tweecomponentenlak gezet. Hopelijk grondig genoeg... Ik heb dit gedaan in "mijn werkplaats" --> de opslag van mijn voormalige werk. Aangezien ik daar slecht kan ventileren en DD lak echt vreselijk giftig en stinkend spul is wat je eigenlijk niet op je huid mag krijgen of in mag ademen stond ik af en toe zeer charmant te lakken in mijn nieuwste outift (gevonden in de opslag):

Masker  Vluchtluik  in werkplaats


Scheuren kajuitopbouw
Na dagenlang schuren ben ik door de DDlak, de epoxy en het carbon heengekomen en hebben de houten probleemdelen van de opbouw aan de lucht kunnen drogen. Om ervoor te zorgen dat het hout niet wéér gaat werken moet het hout kurkdroog zijn alvorens het weer dicht te smeren. Helaas zit ik nog in Nederland en is er continu de dreiging van regen. Hierdoor zitten er heel wat uurtjes in het afplakken (daar zijn de vuilniszakken en dukttape weer!) en weer openhalen van het kale hout. Deze week was ik het zat, en ben ik aan de slag gegaan. Droog of niet droog. Ik heb het hout geplamuurd met epoxyplamuur, geinjecteerd met expoxy, geimpregneerd en gelamineerd met 280gr. keperweefsel (glasmat). Epoxy bestaat uit twee componenten die je nauwkeurig af moet wegen en door elkaar moet mengen, waarna er een reactieproces onstaat waardoor de vloeistof uithardt en keihard wordt. Voor het aanbrengen heb je 15-30 minuten, daarna is het hard en valt er niets meer mee te beginnen. Goede voorbereiding vereist dus!
Nu nog oneindig veel schuren en plamuren en een laag of vijf DD lak erop, en er mag een hele dikke streep door to do regel "scheuren kajuitopbouw".

Geschuurde houten   kajuitopbouw


Bootramen
Één van de gebarsten ramen heb ik uit de opbouw gesneden (2,5 uur op een dikke laag kit staan krabben, hakken en pulken) en ben ik mee naar Flexicon in Weesp gegaan. Samen met de enthousiaste eigenaren hebben we een ingenieus plannetje gesmeed hoe we het aluminium profiel dat bedoeld is voor 4mm dik glas geschikt gaan maken voor 12mm dik polycarbonaat. Deze week doen we een poging met het eerste raampje. Als het blijkt te werken volgt er een helse klus van het losmaken, schoonmaken en vervangen van de zeven andere raampjes. Ik gok op minstens vier uur werk per raampje. Tel maar uit...


Het duurt nog wel even dus voordat de vuilniszakken verdwenen zijn en ik me als ik niet aan boord ben niet meer ongerust hoef te maken over scheurende vuilniszakken bij regen- en onweersbuien zoals die van zondagavond. Of voordat ik weer door de ramen naar de buurboten en door het kleine ruitje in het vluchtluik naar de sterren kan kijken vanuit mijn bed. Maar tegen die tijd heb ik wel weer enorm veel geleerd. Ik dacht altijd dat werken met glasmatten en epoxy vergelijkbaar was met hogere wiskunde. Doodeng, al die mengbekers, weegschalen, mondkappen, door epoxy weggevreten lakrollers en keiharde kwasten die je keer op keer weg kunt gooien. Maar zelfs ik kan het!