Ken je dat? Dat je probeert een to do lijstje weg te werken, maar iedere keer dat je één regel af kunt strepen komen er onderaan weer minimaal drie nieuwe regels bij? En van die klussen die door onvoorziene zaken uiteindelijke vijf keer langer duren dan gepland? Dat is de dagelijkse realiteit als je op wereldreis gaat met een boot. De to do lijst die ik een paar blogs terug online heb gezet ga ik in de verste verte niet afkrijgen. Maar dat wist ik bij voorbaat al, en gelukkig kan ik de meeste zaken wel een “plekje” geven. Voor sommige dingen heb ik een alternatieve, minder tijdrovende oplossing gevonden waar ik mee kan leven, en bij andere to do regels heb ik besloten dat ik best zonder kan. Ik leef al meer dan een jaar op deze boot, en doe al even zo lang zonder…  Maar er is één to do item welke ik compleet ben vergeten op te nemen in de lijst en de planning. Eentje die met dikke vette koeienletters bovenaan de lijst had moeten staan. En de mogelijkheid hem te schrappen of er een alternatief voor te verzinnen ontbreekt helaas; Afscheid nemen.

Een wereldreis is behalve hard werken en een hoop avontuur en plezier een nieuwe levensstijl, die je aangaat zonder de mensen die je lief zijn. Iets wat ik helemaal in mijn eentje door ga maken, niemand bij me, en ook (vrijwel) niemand die écht begrijpt wat ik meemaak. Dat besef begint de laatste tijd steeds meer op mij neer te dalen. Met minder dan vier weken te gaan tot het vertrek ben ik van alles en iedereen afscheid aan het nemen. Dat is zwaar, dat is emotioneel en… dat kost TIJD!

Afgelopen week ben ik met mijn ouders en broertjes een weekendje naar een huisje in Zeeland geweest. Om elkaar nog één keer goed te zien en te spreken. Natuurlijk zie ik ze de komende weken nog wel een paar keer, maar zo’n weekend is toch wel erg confronterend en intens. Ik zal ze samen met de gezelligheid en het vertrouwde thuisgevoel die ze meebrengen écht een aantal jaren moeten gaan missen. Dat is heftig en niet leuk. Nog heftiger wordt het als ik elke keer weer merk hoe moeilijk mijn ouders het hebben met mijn plannen en de keuzes in mijn leven. Ik voel me dan ook heel vaak schuldig over de last van zorgen en angst waar ik ze mee opzadel.

Maar ook andere dingen ga ik missen. Goede vrienden uiteraard. En ook de “bekende gezichten” die ik hier dagelijks op de haven tegenkom. Sinds 2004, het jaar dat ik bij de Bootsmannen ben gaan werken, is er nooit langer dan een vakantie van een paar weken voorbij gegaan zonder dat ik op de haven kwam. Havenmeesters, buurboten, collega’s, het klusbedrijf, de scheepswinkel, het kantoor van de Bootsmannen waar ik ook nu nog meerdere keren per week binnenval; allemaal vertrouwde mensen en beelden. De zwaluwen die om 4 uur ’s ochtends al luidkeels op de railing naast mijn open luik gaan zitten converseren,  de ochendwandelingen naar de douche, de eendjes en musjes die brood komen halen, de konijnen die overal op de haven langs je heen huppen… En ook mijn paarse autootje die me steeds weer trouw naar de Albert Heijn brengt waar ik al mijn vertrouwde ingrediënten in steeds hetzelfde gangpad kan kopen, om daarna nog even snel de HEMA in te duiken om mijn favoriete haarcrème te kopen.

Het leven zoals ik het nu ken bestaat straks niet meer. Er komt vast wel wat anders moois voor terug, maar het is heel erg raar en naar om te beseffen dat de vertrouwde dingen van nu er gewoon niet meer zijn straks onderweg. Maar ook niet na terugkomst; nooit meer. Mensen en bedrijven verhuizen en veranderen, en in de leeftijdsfase waar ik nu ben beland gaat ook nog eens iedereen trouwen (tussen alle kit-, schilder- en motorolieklussen door transformeer ik af en toe naar een schone vertoning in een satijnen witte bruidsmeisjesjurk, ga ik mee bruidsjurken passen met een vriendin die iaat trouwen als ik al vertrokken ben, hang ik de ceremoniemeesteres uit, verzin ik stomme opdrachten voor de vrijgezel of hang ik ondersteboven aan een paal in het kader van de invulling van een vrijgezellenfeestje...) Vanaf volgend jaar gaan al die vriendinnen vermoedelijk één voor één of allemaal tegelijkertijd baby’s krijgen. Dat maak ik allemaal niet mee. Wat het straks waarschijnlijk nóg moeilijker maakt om nog enigszins in mijn oude leven terug te vallen.

Omdat ik dat dus allemaal moet gaan missen probeer ik tussen alle klussen door ook nog heel af en toe tijd vrij te maken om “een laatste keer dit” en “een laatste keer dat” te doen of mee te maken, want wellicht is het écht de laatste keer. Gezien de tijd die die afscheidsmomentjes allemaal kosten had ik ze eigenlijk broodnodig moeten inplannen op mijn to do lijst...


Nog even een korte update van de klussen die wél op de to do lijst staan en die ik momenteel uitvoer of afgerond heb:

  • De vier grote ramen zitten lekker knus en naar vooralsnog blijkt waterdicht in 2,5 kilo (!!) kit in de opbouw en zijn nu 12 ipv 4 mm dik.
  • Het vluchtluik glimt weer als gloednieuw en belangrijker; houdt mijn bed nu wel droog
  • De zeilen zitten erop, passen, en lijken mooi te staan
  • Het bankje op de hekstoel is af en is nu al mijn favo plekje op de boot
  • Een handpompverbinding tussen voorraad- en dagtank diesel, een extra dieselfilter in de brandstofleiding en de koelwatertemperatuur aflezing inclusief alarm hoop ik binnenkort geïnstalleerd te hebben
  • De opbouw is weer wit en mooi aan het worden, en alle vuilniszakken zijn na een jaar EINDELIJK de vuinisbak in, waar ze horen.
  • Ik probeer GPS en mijn nieuwe AIS transponder op de kaartplotter aan te sluiten (wat een ellende!)
  • Zoveel mogelijk halogeenverlichting binnen en buiten vervang ik voor energiezuinige LEDs
  • Ik ben weer heel even landbewoner; De boot staat momenteel op het droge voor een algehele check, vervangen vetkoord, fixen log en een verse laag antifouling (giftige verf om de bodem zo goed mogelijk vrij van aangroei te houden). Gezien de enorme hoeveelheid gewicht die ik aan boord aan het verzamelen ben verhoog ik de waterlijn gelijk maar een stukje…
  • Zeer binnenkort gaat er een dikke laag antislip op het dek zodat ik op zee weer over het dek durf te lopen

En dan natuurlijk nog 1001 kleine klusjes die “even” (lees: urenlang) tussendoor gaan…