Ik tik deze blog op dinsdagavond 10 augustus op mijn internetloze laptop. Het is vandaag mijn verjaardag, maar ik geloof niet dat ik een verjaardag kan herinneren die minder jarig voelde dan die van vandaag. Of nou ja, misschien dat mijn 19e verjaardag in Fiji bij Jostein op de Naomi deze overtreft. Toen hield de Fijian douane ons al drie weken aan de virtuele ketting in een dood dorp waar het regenseizoen volop aan de gang was, en was Jostein mijn verjaardag volkomen vergeten… Maar in m’n eentje een dag klussen in de regen op een rommelige werf in Middelharnis terwijl alles zoals gewoonlijk weer eens tegen zit is niet heel veel beter. Ik ben er klaar mee voor vandaag en heb net alle luiken en gordijnen dichtgedaan. Met een bord spaghetti op mijn schoot luister ik naar de regen op het kajuitdak. Even een momentje voor mijzelf. De afgelopen weken zijn zwaar geweest, loodzwaar. Af en toe had ik het redelijk gehad en vroeg ik me serieus af waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Maar met alles potdicht en m’n gezellige lampjes aan kom ik langzaam weer tot mijzelf en besef ik me dat ik ben waar ik wil zijn; thuis. Dat is exact het mooie aan reizen per boot; als je binnen bent ben je thuis, wat er zich ook achter de gordijnen en luiken bevindt, waar ook ter wereld. 

Tja, momenteel is dat “gewoon” nog in Middelharnis. Ik heb veel mail ontvangen met de vraag wat ik in vredesnaam nog in “Zeeland” doe (Zuid-Holland mensen!! Je juf of meester uit groep 7 zou teleurgesteld zijn… Wink ) Nou, daar heb ik redelijk goede redenen voor. Maar eerst even anderhalve week terug. Naar vrijdag 30 juli vijf voor twee ’s middags. De steiger in Naarden stond aardig vol met bekende gezichten, allemaal klaar om te zwaaien. Nog even snel gaf ik de motor een check alvorens deze te starten zodat ik om 14.00 uur uit zou kunnen varen, de deadline die al maanden stond. De schrik sloeg me om het hart, want de hele bilge (onder de vloer) stond vol met diesel. Diesellek nummer vier in ca. twee maanden tijd. Waar komt dit lek nou weer vandaan?? Met alle vrienden en familie op de steiger die graag nog even gedag wilden zeggen en na twee weken lang gemiddeld 4 uur slaap per nacht door al het nachtelijk kluswerk kon ik niet bepaald helder denken.  Gelukkig kwam het handelend vermogen toch nog ineens aanzetten, en heb ik het lek kunnen stelpen. Waarna ik om 14.15 uur met een bilge vol diesel en een kade vol zwaaiers de haven uit ben gevaren. Het was even slikken toen ik de vertrouwde gezichten achter wat boten zag verdwijnen… Niet lang, want toen kreeg ik de volle laag van de waterspuiten van de Reddingsbrigade die me een uitgeleide gaven Laughing

Natte uitgeleide

Blij & verdrietig  I'll Be Back

Nog even op kraamvisite bij het pasgeboren kindje van Maartje en Kris op Pampus en afscheid nemen van het voor mij bijzondere eiland, alvorens het Noordzeekanaal op te varen. Op het allerlaatste moment had mijn vader besloten dat het nog niet tijd was om los te laten, dus die is aan boord gesprongen om me naar IJmuiden te begeleiden. Lekker, kon ik nog wat rommelen aan de boot, samen kletsen en wat tot mezelf komen terwijl hij de boot het ellendig saaie stuk door stuurde. Al het nachtelijke kluswerk, de druk van een race tegen de klok, veel tegenslag, onzekerheid over mijn late vertrek en (ontbrekende) zeilervaring en vooral het afscheid nemen hebben me volledig uitgeput en afgebrand. Een uitgeblustheid die ook nu bijna twee weken later  nog niet volledig voorbij is.

In IJmuiden stonden surprise surprise twee vriendinnen en een collega van mijn vader op de sluis op me op te wachten. Super leuk! Maar het werd daardoor wel weer laat. De volgende ochtend arriveerde Freek alweer bijtijds om mee te zeilen naar Scheveningen. Het idee was onderweg samen te gaan puzzelen op en oefenen met het uitzetten van een parachute(storm)anker. Ik had er speciaal de dag voor vertrek nog 125 meter nylon lijn voor aangeschaft en er door ruimtegebrek al twee dagen mee in bed gelegen. Maar met zuidwest 4-5 kwam er weinig van oefenen terecht. Buiten de pieren van Ijmuiden was het een natte, grijze en koude wereld vol misselijkmakende golven en pal tegenwind. Daar blijkt mijn (te vol beladen) boot niet voor gemaakt te zijn. Ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Toen we na een paar uur hakken nog steeds de pieren van IJmuiden achter ons zagen en Zandvoort niet eens voorbij waren was het tijd voor het maken van een beslissing. In Scheveningen zouden ’s avonds een hele groep vrienden op me wachten voor een laatste avondje stappen in de Crazy Piano’s. Maar met deze omstandigheden zou ik niet voor 12 uur ’s nachts in Scheveningen aan kunnen komen. Het deed pijn, maar de enige juiste beslissing was om te keren. Gedraaid naar windje mee, en in minder dan een uur had ik weer exact hetzelfde troosteloze IJmuidense uitzicht vanuit Seaport Marina als toen ik vele uren daarvoor vertrok. Grrrr.

Met de golven meesurfend gaat het een stuk sneller...

Een deel van de stappers is naar IJmuiden gekomen en uiteindelijk is het nog een gezellige (weer late) avond geworden.

Proost

De volgende ochtend waren de omstandigheden ideaal en wilde ik dit keer solo naar Scheveningen zeilen. Om er bij de volgende motorcheck achter te komen dat er wéér een enorme hoeveelheid diesel had gelekt. Dit keer de andere tank. Met vier of vijf emmers diesel in de bilge kon ik echt niet gaan zeilen. Op zondag is in IJmuiden het afzuigstation gesloten, en aangezien ik na een half uur zoeken mijn carterpompje werkelijk nergens kon vinden ben ik aan de slag gegaan met een plastic hooshandpompje en jerrycans. Dat dat pompje niet bepaald voor het leegpompen van een bilge vol diesel is gemaakt dat wist ik ook wel. Maar ik kan je vertellen dat hij er ECHT niet voor gemaakt is. Wat een enorme kliederpuinhoop. Ik denk dat wanneer ik ooit stop met long term zeilen ik NOOIT een auto op diesel ga kopen. Die lucht alleen al…
Tijdens het kliederen zag ik vanuit mijn ooghoek ineens iets vreemds bovenop de schroefas staan. Een accu?? Die hoort daar niet!! Losgebroken uit z’n RVS houder. Roest Vrij Staal blijkt op een boot niet echt roestvrij te zijn. Dus zucht… accuboor, haken en spanbanden er maar weer bij gezocht en aan de slag. Toen ik mij tijdens het schroeven ook nog eens besefte dat ik de windvaanstuurinrichting nog helemaal niet gefixt had en de kastjes in het Noordzeekanaal al de volledige inhoud reserveonderdelen en schroeven en bouten uitspuugden toen er een veerboot langsvoer en alles dus nog zeevast moest ben ik maar even lekker bij de pakken neer gaan zitten. Die dag uitvaren ging ‘m echt niet worden.

Ik ben om acht uur naar bed gegaan en de volgende dag was de wereld weer wat mooier. In één ruk door naar Stellendam. Bij de Maasmond (Rotterdam) was het net zo’n oud computerspelletje waarbij je heen en weer hoppend aanracende autootjes (in dit geval mega containerschepen) moet ontwijken, maar ik ben met een mijl of 3 extra dan wanneer ik loodrecht zou hebben overgestoken heelhuids aan de overkant gekomen zonder zo’n reus voor de boeg te varen.

Wat zal erin zitten? Vast veel vervaardigd uit plastic...
Na de Maastmond was het echt fantastisch zeilen! Cool Cool Cool Ik vreesde een beetje dat ik de hele boot had verpest met al m’n zware troep erop, maar met halve en ruime wind zeilt de North Wind echt prima!

Genieten met een muziekje en avondeten op de punt

De volgende dag door naar Numansdorp.  Ik weet het, dat ligt volledig van de route naar het zuiden af… Maar ik had het zeer genereuze aanbod gehad om laswerk aan mijn boot te laten verrichten. Daar heb ik zeer dankbaar gebruik van gemaakt, en ben nu de trotse bezitter van een boot met een antennepaal en ankerkoker aan het hek, een grijpbeugel aan de buiskap, aangepast ankerbeslag en een nieuw verlengbeugeltje voor de stuurautomaat. Super!

Laswerk

Maar waarom ik dan nu nog steeds niet weg ben van het Haringvliet en in Middelharnis lig? Dat komt door Simon…
Vorig jaar voorjaar ontving ik via Hyves een berichtje van de Zeeuwse Simon. Hij was me op de “Vertrekkers Hyves” tegengekomen, en mailde dat hij ook bezig was met voorbereidingen. Weliswaar nog geen boot, maar wel druk zoekende naar zijn droomboot; een Hans Christian of een Tayana.  We spraken een keer af bij mij aan boord, en hielden vervolgens niet op met praten over boten, bootklussen, zeilen en wat er ons allemaal te wachten stond.  Een paar maanden later ben ik tijdens een tweeweekse “oefenvakantie” met de North Wind naar Zeeland gezeild, en heb ik een week opgezeild met Simon en zijn zojuist aangeschafte Colombe. Weliswaar niet de boot van zijn dromen, want een Hans Christian bleek niet haalbaar. Hij moest kiezen tussen een droomboot of een droomreis en heeft naar mijn mening de juiste keuze gemaakt. Vooral als je zijn prachtige klassieker ontworpen door Frans Maas bekijkt; Een Breeon 37 uit 1962. “Samen alleen” zeilen beviel prima, en we hebben sindsdien contact gehouden. Regelmatig belden we elkaar op voor updates over de voorbereidingen, om tips en trucks uit te wisselen, en vaak ook om onze harten te luchten over alle dingen die mis gingen en over mensen en instanties die absoluut niet begrijpen waar je mee bezig bent. We konden elkaar er af en toe echt doorheen slepen. 
Een paar maanden terug hebben we afgesproken om te proberen “samen alleen” te vertrekken. Solo het kanaal door naar zuidwest Engeland en de golf van Biskaje oversteken is pittig, ik kijk er enorm tegenop. Het is dan fijn om je navigatie en wel-of-niet-uitvaren?-beslissingen te delen met een ander, en om te weten dat er iemand is die bezorgd raakt als je niet in de volgende haven aankomt. Maar Simon wacht nog steeds op zijn nieuwe mast bij Neut Mast in Middelharnis. Ik ben er dus maar naast gaan liggen en samen werken we hard aan ieder onze eigen laatste voorbereidingen. Ik dacht dat ik met mijn overgebleven 2 A4tjes met “must do” klussen nog veel te doen had, maar kan dat allemaal weer heerlijk relativeren als ik kijk hoe Simons boot er na twee maanden klussen aan het onderwaterschip in een loods aan toe is… Vertrekklaar?!?!

Colombe vertrekklaar?!

We hopen tegen/in het weekend de zee op te kunnen varen (maar als je naar Simons boot kijkt maak ik me lichtelijk zorgen en gaat het misschien gebeuren dat ik alleen moet vertrekken). Tot die tijd heb ik zelf ook nog zat te doen. M’n (radar)plotter heeft een storing en moet opnieuw aangesloten, de AIS moet überhaupt nog een plekje krijgen en aangesloten worden, ik moet alle verzekeringen nog regelen, m’n ouders staan erop dat ik een satelliettelefoon aanschaf, de windvaan en stuurautomaat zijn nog steeds niet in orde, alles moet nog écht zeevast, de langsbanken moeten nog worden voorzien van slingerzeilen en de inventaris van de boot moet eigenlijk nog een keer helemaal op z’n kop om het werkbaar te maken op zee. Ik klus dus nog even lekker verder…

Mastklimmen  Mastklimmen

Hier klim ik voor de zoveelste keer de mast in, naar m’n driekleurentoplicht. De laatste keer had ik vier klussen te doen bovenin, welke alle vier mislukten…. Als bonus kwam ik er eenmaal beneden achter de ik het huis van het driekleuren toplicht dusdanig terug had gemonteerd dat groen naar achter scheen. Hoe dom kun je zijn?! Vandaar dat ik hier in Middelharnis maar weer een retourtje masttop heb genomen.

Bedankt trouwens voor alle smsjes! Omdat ik geen abonnement meer heb is smsen peperduur, en daardoor een aangelegenheid die ik zoveel mogelijk probeer te vermijden. Vandaar dus dat een sms-gesprek vrijwel direct dood bloedt…  En voor alle mensen die me de afgelopen weken een mailtje hebben gestuurd: er komt een keer een antwoord! Ik heb alleen geen idee wanneer… ik vrees dat het nog even gaat duren. De openingstijden van de bibliotheek in Middelharnis (een paar km lopen) zijn niet toereikend om alle mail te beantwoorden. Sorry! Maar er komt vast wel een keer een verwaaide dag vlakbij het huis van een Brit die is vergeten z’n netwerk te beveiligen…

Over communicatie gesproken nog een laatste vraagje/oproep: Is er iemand die verstand heeft van satelliettelefonie? Ik heb tot sluitingstijd van de bieb koortsachtig geprobeerd een telefoon en provider te vinden, maar snap helemaal niets van wie nou wat aanbiedt en kosten zijn nauwelijks ergens te vinden. Ik zoek er één (2ehands of betaalbaar nieuw) voor noodtelefoontjes, dus geen gezellige gesprekjes met het thuisfront. Wanneer ik leeg bloed op zee kan het me niets schelen als een minuut bellen 30 dollar zou kosten, maar ik wil liever niet vast zitten aan een duur maandabonnement, prepaidtegoed wat binnen een maand verloopt of een bij aanschaf peperdure telefoon. Mocht je je ooit verdiept hebben in en satelliettelefoon en abonnementen zijn aanbevelingen zeer welkom!