Met een kopje thee en een scone op een terrasje in Ramsgate UK. Lekker Brits. Eindelijk! Vorige week zaterdag ben ik (helaas zonder Simon) uit Middelharnis weggevaren met het plan om in twee dagen in Calais te geraken en daarna over te steken naar Dover, Engeland. Maar het slechte weer heeft me ingehaald en na een ontzettende onweersbui die ik over me heen kreeg tussen de banken voor Zeeland ben ik gestrand in Roompot Marina. Niet bepaald een exotische plek om tijdens je wereldreis te verblijven, vooral niet met nonstop regen en wind.


Sinds vorige week vrijdag heb ik gezelschap aan boord. Marjolijn zou misschien het eerste stukje meezeilen. Toen weer niet, maar vrijdagochtend bedacht ze ineens “toch maar wel” en ’s avonds zat ze al aan boord. Gezellig! En niet verkeerd om een back-up te hebben het eerste stuk. Het Kanaal is één van de lastigste zeilgebieden ter wereld. Overal lopen langgerekte zandbanken en windmolenparken waar je in het donker omheen en tussendoor moet, er varen enorme containerschepen die regelmatig van hun koers afwijken om een havenaanloop te beginnen (en dan ineens recht op je afstomen), er zijn brede shippinglanes die je perse haaks over moet steken, en ’s nachts varen er overal vissersschepen met lange netten rond die je het leven zuur maken door in rondjes te varen en af te remmen en te versnellen; geen idee dus of ze je wel of niet zouden kunnen gaan rammen. Een vrijwel altijd harde wind uit het zuidwesten erbij  (ja, exact die kant waar je heen wilt..) maakt het zeilersleven ook niet bepaald makkelijker.


Marjolijns vakantie begon dus goed met een halve dag zeilen richting Frankrijk, toen in een onweersbui te geraken terwijl zij aan het roer zat en dus de volle lading slagregen over zich heen te krijgen terwijl alle navigatieapparatuur door de electrische lading in de lucht er tijdelijk geen zin meer in had. Vervolgens moest ze verplicht een midweek vakantie vieren in de Roompot, haar ideale vakantiebestemming... De voorspelling bleef harde wind en door de regen was het zicht dusdanig beroerd dat ik uitvaren niet verstandig vond.  Met z’n tweetjes op een (te) volgepakte boot terwijl het  niet ophield met regenen en alles dus naar binnen verhuisde en de luiken dicht moesten. Samen klussend in onze regenpakken aan allerlei zaken die er voor de verandering weer eens mee opgehouden hadden.
Daarna volgde gelukkig een mooie dag zeilen naar Breskens in Zeeuws Vlaanderen. Pittig door de harde tegenwind, maar wel een zonnige dag en mooi uitzicht op het eindeloze strand van Walcheren. Zeven uur zeilen over een stuk van hemelsbreed zo’n 20 kilometer. Wandelen zou sneller zijn. In het Kanaal / Noordzee hoort dat er helaas bij.


In Breskens hebben we ons plan gewijzigd. We wilden langs de Belgische en Franse kust afzakken en naar Engeland oversteken mocht er een “mooiweergaatje” in de voorspellingen langs komen. Maar dat hadden we bedacht voordat we er achter kwamen dat de Vlaamse Banken die voor de Belgische kust liggen een soort gevangenis vormen voor de zeiler die graag weg wil komen van het vaste Europese land. En toen we zagen dat er die nacht al een mooi weer gaatje in de voorspelling zat zijn we direct gaan voorbereiden voor de oversteek. Daarvoor zouden we wel weer terug omhoog moeten steken om om wat banken heen te komen (voor niets 7 uur opkruizen vanuit Roompot), maar so be it. Donderdag einde middag zijn we uitgevaren en gisteren (vrijdag)avond laat zijn we Ramsgate binnengelopen.


Het meeste zeilen en navigeren heb ik zelf gedaan, maar het was toch fijn om te weten dat er benedendeks iemand lag te slapen die zou kunnen bijspringen mocht het nodig zijn. Voor het eerst een nacht op zee doorbrengen was super. Als meezeiler heb ik dat weleens eerder gedaan, maar met eigen schip en alle verantwoordelijkheid voelt het toch héél anders. Spannender, maar ook mooier. De nacht begon met een hoop maanlicht. Toen die onder ging kwam het fluoriderende plankton in de zee tot leven waardoor de boot een prachtig lichtspoor door het water trok. De zon op zien komen is iets wat ik in mijn leven door mijn lol in uitslapen maar weinig mee heb gemaakt, maar wat ik vaker zou moeten doen. De zon bleef er de rest van de dag gezellig bij staan en een dolfijn (een echte, op de Noordzee!) maakte de dag compleet. Door het verplicht haaks oversteken van de shipping lane kwamen we erg noordelijk aan de andere kant van de Noordzee uit, wat flink tegen de wind opkruizen betekende om zuidelijk in Engeland uit te kunnen komen. Het was echt vechten om de laatste mijlen. Af en toe kwam er weer een containerschip aanstomen waar ik achterlangs moest waardoor ik alle gewonnen meters weer weg moest geven….
Maar we zijn er! Morgen weer verder. Met harde tegenwind wordt het waarschijnlijk niet verder dan Dover. Later in de week komen er wat kleine gaatjes met wind uit een andere richting dan zuidwest of west en gaan we wellicht weer wat nachten doorhalen.


Ik ben blij om eindelijk de eerste overkant bereikt te hebben. De kop is eraf, en ik weet beter wat ik en de boot kunnen. Het hijsen van de Britse gastenvlag tijdens de aanloop van het nieuwe land was een mooi moment. Ook een beetje treurig, want door al het ingespannen navigeren had ik mij tot dan toe nog helemaal niet beseft dat ik nu ECHT uit het vertrouwde Nederland weg ben en er een hele tijd niet terug zal komen. Ik ga jullie ontzettend missen! En ontzettend bedankt voor alle lieve smsjes en mailtjes van de afgelopen tijd. Ik vind ze super om te lezen dus blijf ze sturen, ook al heb ik door slechte of geen internetverbindingen en peperduur beltegoed vaak niet de gelegenheid om wat terug te sturen.

Liefs,

Shelley