Ik ben er!!!! Op het eiland Bequia, St. Vincent. Het is na 33 dagen zo fijn om eindelijk weer land en bomen (palmbomen!!) te zien. Om andere mensen te spreken en Simon van dichtbij te zien. Om op een boot te zijn die niet meer aan het rollen, klapperen en schudden is. Om stukken te wandelen in plaats van steeds maximaal drie stappen te zetten terwijl ik mezelf om de verstaging heen probeer te wurmen. En dat ik nu een volle nacht door mag slapen, in plaats van 33 dagen lang nooit langer dan een uurtje. En al dat fruit & groente in een lekkere maaltijd gisterenavond aan boord bij Dennis en Ank op de Bodyguard (en die Rum!)... wat een genot!


Het is allemaal weer niet vanzelf gegaan. Het lot vond dat ik nog niet genoeg pech onderweg heb gehad, dus er is weer het nodige voorgevallen. Aangezien afhaken midden op de Atlantische Oceaan niet zo'n handige optie was ben ik (met hulp van Simon) maar weer aan de slag gegaan met noodoplossingen en is het weer gelukt om verder te gaan. Vanwege deze voorvallen moest ik zuinig zijn met electriciteit, en kon ik niet zo vaak mijn laptop opladen. Daardoor heb ik nog geen verhaal klaarstaan om hier te posten helaas.


En op dit moment zijn we natuurlijk veels te druk met rondscheuren in de bijboot langs witte stranden en het leegzuigen van cocosnoten om verhaaltjes te tikken.

Cocosnoot leegzuigen

Simon in de bijboot

Maar er komt vast een tijd dat zelfs cocosnoten beginnen te vervelen, dus een uitgebreid verslag van de oversteek houden jullie uiteraard nog te goed!

Vandaag kon ik trouwens voor het eerst sinds ik Twitter heb alle @syNorthWind berichtjes lezen, de funtie werkte hiervoor niet. Ik had geen idee dat van de week én de afgelopen maanden zoveel mensen berichtjes hebben achtergelaten; superleuk om ze alsnog te lezen. Dank jullie wel! (En blijf ze dus vooral sturen nu ik ze kan volgen...)

Cocosnoot kopen op de fruitmarkt - Bequia