De wekker rinkelt, maar ik draai me lekker nog een keertje om. Goh, geen zere rug of tintelende ledematen, maar een soepel lijf op een heerlijk zacht matras. Even waag ik me op de koude vloer om wat licht binnen te laten langs het verduisteringsgordijn, maar duik dan weer diep onder de warme dekens om nog even rustig wakker te worden met een goed boek.


Na een kwartiertje gris ik wat door de machine schoongewassen en door mijn moeder gestreken kleren uit de kledingkast en verdwijn zeker twintig minuten onder de warme douche. Na afloop grabbel ik naar een grote, frisruikende handdoek. Als ik beneden kom zitten mijn ouders al aan tafel op me te wachten met een glas versgeperste jus d'orange en een heerlijke lucht van pistoletjes in de oven komt op me af. Terwijl er heet water door een darkroasted Senseo coffeepad loopt snuffel ik wat in de koelkast. Vandaag maar eens oude kaas met pesto en boter met vlokken. Hmmm.. Zal ik er nog een gekoelde, sappige Elstar appel of juist wat vruchtenyoghurt bijnemen...?

Er bestaat een uitdrukking in de trant van "je beseft pas wat je had als het er niet meer is". Die slaat niet op mij. Andersom werkt hij echter wél: "je beseft pas wat je NIET had als je het opeens WEL hebt". Tijdelijk dus, want als ik verder wil zeilen met mijn bootje moet ik straks alle comfort van bij mijn ouders thuis en uberhaupt alle gemak van Nederland gewoon weer inleveren. Aan de overkant zal ik weer slapen in een krap, hard bed. Daar is geen geen koelkast en dus geen kaas of gekoelde dranken. Sinaasappels en appels zijn er wel, maar kosten respectievelijk € 1,50 en € 1,-. Per stuk. Electronica zoals een magnetron en Senseo zijn uiteraard onmogelijk aan boord. En kleren moeten weer voornamelijk op de hand gewassen met water dat ik eerst per jerrycan over land en water naar m'n boot heb gesleept. Douchen zal net als het afgelopen half jaar weer met de plantenspuit in de kuip moeten. En wat zal ik m'n dekbed missen! Of eigenlijk de kou die het zo heerlijk maakt om diep onder je dekbed weg te kruipen. In de Caribbean is het zonder laken nog steeds nauwelijks te harden in de punt.
En dan met stip op één in de lijst van de dingen die ik (weer) zal missen: mijn ouders... Wat een schatten.

Helma en Vincent Welkom thuis Shelley en Simon

Gelukkig heeft mijn leven aan de overkant ook een heleboel hele mooie dingen die het het allemaal waard maken. Naast een hoop natuurschoon is het daar waar mijn bootje is. Net als Simon, die ik de afgelopen anderhalve week niet heb gezien. Fijn.

De afgelopen (ruim) twee weken zijn echt in sneltreinvaart voorbij gegaan. Ik heb ze voornamelijk besteed aan van hot naar her sjeesen in de auto van mijn ouders en die van mijn broertje. Dat is ook wat, autorijden! Avond 1 was het al raak; terwijl ik voor een stoplicht stond zette een vrachtwagen voor mij zijn wagen in de achteruit en spieste een stalen uitsteeksel zo in de bumper, grill en motorkap van mijn vaders superdeluxe auto :-s Gelukkig niet mijn schuld en verzekeringswerk, maar leuk is anders. Het blazen in een apparaatje wegens alcoholcontrole een paar uur later was ook weer even wennen. 

Simon heeft een weekend in Mijdrecht doorgebracht, en ik een paar dagen in 't Zeeuwse om mijn schoonfamilie te leren kennen. De rest van de tijd heb ik zoveel mogelijk tijd doorgebracht met mijn familie en een aantal vrienden en heb ik genoten van Nederlandse polderuitzichten (wie had dat ooit gedacht...). Ik heb zelfs een heerlijke, strakblauwe dag gezeild op het IJmeer. Erg gezellig met z'n negenen! (ja ja, dat kan zomaar op de Belong van Mike)
Wat gaat het toch hard met iedereen die maar aan het trouwen, huizen kopen en baby's maken is!! Gelukkig kan ik het door dit bezoekje allemaal toch nog een beetje volgen en meeleven...

De rest van de tijd heb ik besteed aan spullen regelen om mee te nemen. Een overleden camera en Ipod heb ik vervangen via Marktplaats, spulletjes gekocht bij de Blokker en de HEMA, boodschapjes van de Albert Heijn en allerbelangrijkst: nieuwe onderdelen voor mijn windvaan. Die is namelijk nog steeds kapot. Gelukkig kon Joost, die ik al kende van mijn nieuwe bootruiten gemaakt door Flexicon, mij helpen aan een nieuwe Navik paddle. Rob van Shipshape Naarden is zo lief geweest om een ander onderdeel van de Navik die nu ergens 5 kilometer onder het Atlantische wateroppervlak ligt na te maken met zijn draaibank. Super!
Heel veel tijd is ook gaan zitten in het knuffelen van lieve poes Twinkie, mijn poes die al sinds m'n 12e verjaardag bij mijn ouders leeft. Helaas heeft de dierenarts haar afgelopen donderdag moeten laten inslapen wegens een kwaadaardig gezwel.

Met poes Twinkie op de bank

Arme poes... Gelukkig maar dat ze even op me heeft gewacht en ik haar nog twee weken heb mogen meemaken.


Wat mij hier in Nederland vooral erg is opgevallen is hoe ongelooflijk veel ik hier doe op een dag, afgezet tegen wat ik in de Caribbean voor elkaar krijg. Wat ik voor elkaar krijg op sommige Nederlandse dagen zouden zeker twee weken (regel- en uitzoek)werk betekenen in de Caribe. De faciliteiten of vaklui zijn er niet, ik weet ze niet te vinden of er rijdt niet/nauwelijks een bus naar toe, spullen vervoeren is onmogelijk, etc etc. Een telefoontje plegen kan daar bijvoorbeeld al bijna een hele dag duren als je eerst met de bus die eens per anderhalf uur gaat een telefoonkaart moet gaan kopen, en vervolgens de telefooncel nabij de ankerbaai niet blijkt te werken.
Daarnaast wist ik wel dat ik in de Caribe alles in een laag tempo deed, maar hóé laag is me nu pas opgevallen. Iedere dag weer was ik hier in Nederland lekker fris en actief, terwijl in de Caribbean ieder klusje iets groots wordt waar ik ellendig lang tegenaan kan hikken. Het enige wat ik aldaar lijk te doen is wachten tot het avond en ietsje minder snikverziekend heet wordt


Nu ben ik uiteraard wel zo reëel me te beseffen dat het Nederlandse leven dat ik de afgelopen twee weken heb meegemaakt de rest van de tijd helemaal niet bestaat. Mijn ouders gaan heus niet iedere ochtend met jus en pistoletjes zitten wachten tot ik eens m'n bed uit kom rollen (alhoewel... iedere zondag is absoluut een optie). Vrienden gaan natuurlijk echt niet altijd maar hun uiterste best doen om tijd voor me vrij te maken wanneer het mij uitkomt en ze nemen dan ook geen lieve kaartjes en kadootjes meer mee. Me fit en actief voelen in de herfst zou ik echt niet doen zonder eerst een half jaar lang zonne-vitaminen te hebben opgedaan. En uberhaupt wordt het leven heel wat zwaarder en eentoniger als er iedere dag gewerkt en file gereden zou moeten worden...

Het is fijn om me te beseffen dat het leven overal mooi kan zijn. Door uit Nederland weg te gaan besef ik mij hoe goed we het hier hebben en dat herfstweer heerlijk kan zijn. Maar natuurlijk geniet ik ook nog steeds vaak en veel van de avontuurlijke reis die ik aan het maken ben en waar ik nu weer naar terug mag. Toch voelt het niet zo alsof ik nu weer op vakantie ga naar de Caribbean, zoals iedereen lijkt te denken. Voor mijn gevoel ga ik terug naar mijn huidige leven. Een dagelijks leven dat ook zijn nadelen en sleuren kent. Ik denk niet dat daar waar dan ook onder uit te komen valt. Maar, een mooi en bijzonder dagelijks leven is het zeker! 

De afgelopen twee weken, dát was pas vakantie. Misschien wel de mooiste vakantie van mijn leven...


Voor wie interesse heeft; ik sta met een zelfgeschreven artikel in het blad Zeilen!

Mijn artikel in oktober editie Zeilen

Zes pagina's foto's en het verhaal over de Atlantische oversteek. Mocht je deze oktober editie van het blad zoeken (mits de november editie niet al uit is) zou ik het wel elders proberen dan omgeving Mijdrecht; daar zijn alle exemplaren al opgekocht door mijn ouders...