Na terugkomst uit Nederland ligt de boot er gelukkig nog keurig netjes bij in Royal Marine in de Piscadera Baai op Curaçao. Geen verkeerde plek, voor € 4,50 per nacht. Een dagje werken om alles weer vaarklaar te maken, en daaropvolgend nog twee gefrustreerde dagen wachten op wind om terug te kunnen zeilen naar het Spaanse Water. Want vlakbij het Spaanse Water ligt het Jan Thiel strand. En aan dat strand, in een hotel, zit vriendin Eline gestationeerd en op me te wachten!


Piscadera is een mooie baai, maar er valt werkelijk niets te doen of te regelen. Geen supermarkt en dus niets anders dan blikvoer te eten aan boord, een olieraffenaderij die z’n grijze stinkwolken recht over onze boten heen weet uit te stoten en  geen enkele bus waar dan ook naar toe.  
Gelukkig komt er uiteindelijk dan toch een lekker windje, zodat ik een dagje tegen wind en stroom in kan beuken om naar het acht mijl verderop gelegen Spaanse Water en Eline’s gezelligheid terug te komen.  

Speciaal voor Eline: Op het Jan Thiel strand

Na een weekje vakantie vertrekt mijn laatste reminder aan het thuisfront weer terug naar huis en blijkt het toch wel weer even wennen aan mijn leventje hier. Geen douche, geen koelkast, geen vers brood, geen dekbed; niets meer te bekennen van het comfort in Nederland. Ook geen journaal meer, of nieuwe trends om te ontdekken. Maar ik schaar dat toch echt wel onder de pluspunten van het leven hier. Lekker niet weten wat er in de wereld speelt geeft rust in je hoofd. En eenmaal terug in het eenvoudige leven dat het zeilersbestaan biedt, kijken mensen je in elkaars gezelschap weer recht in de ogen in plaats van op een scherm van één of andere gadget. Geen Wordfeud spelende mensen hier, maar Happy Hours en Sunday Afternoon Dominoes. Lekker buiten onder een afdakje met andere mensen om je heen. Touchscreens zijn in geen velden of wegen te bekennen. Of zal de gemiddelde leeftijd van de mensen tussen wij ons tegenwoordig veelal begeven er iets mee te maken hebben?

Dominoes

En nu?
Het hele idee was om binnen pak ‘m beet een week na terugkomst in Curaçao, eind oktober/begin november, weer verder te trekken. Maar waarom zitten we dan nu, eind november, nog steeds op een eiland dat we ondertussen allang gezien hebben en ietwat beu beginnen te raken?
Tja... Onvermogen om een beslissing te maken over de toekomst. Bij Simon komt het einde van zijn spaarrekening steeds meer in zicht en hij ziet er niet zoveel heil in om zijn boot op één of andere werf achter te laten en naar Nederland te gaan om daar in onzekere tijden werk, een woning en vervoer te zoeken. Daardoor zag hij zich gedwongen om met boot en al het komende voorjaar al naar Nederland te zeilen. Terwijl ik daarentegen nogal verdrietig word van het idee nu al definitief een einde te breien aan de reis waar ik zo hard voor gewerkt heb. Ook ik zal binnenkort moeten gaan werken, maar ik heb een aanbod van mijn vorige werkgever de Bootsmannen liggen om daar een half jaar te komen werken, en ook zie ik er, in tegenstelling tot Simon, niet zo’n groot probleem in om onderweg af en toe een baantje te vinden.

Kortom, we stonden schaakmat en wisten geen stappen meer te zetten. Curaçao ligt op een dusdanig lastige locatie dat je niet zomaar nog even een stukje samen gaat zeilen om de beslissing uit te kunnen stellen. Het is óf naar het (noord)oosten zodat je in het voorjaar naar de Bahama’s en vervolgens Bermuda, Azoren en Europa kunt. Óf je trekt naar het westen voor een bezoek aan Midden-Amerika en/of de Pacific en plakt er nog minstens een extra jaar aan vast. Op Bonaire, Aruba en het door piraten gevaarlijke Venezuela na zijn er geen zeilgebieden in de omgeving van Curaçao om een tijdje te ontdekken alvorens een definitieve beslissing te maken.

Dus de lastige keuze moest echt gemaakt worden op dat voor ons ondertussen o zo bekende Spaanse Water. Ik denk dat het de moeilijkste tijd uit dit hele project tot nu toe is geweest. Wekenlang stond mijn leven stil en was er maar één ding waar ik continu en uiterst gefrustreerd mee bezig was. Wat te doen; afscheid nemen van Simon, of gevoelsmatig vroegtijdig afscheid nemen van de reis waar ik zo hard voor gewerkt heb? Het leek een onmogelijke keuze. Ook Simon had het er zwaar mee, en allebei bleven we maar zoeken naar alternatieven.

Af en toe was er gelukkig nog wat afleiding in de vorm van werken aan de boot of leuke dingen zoals een Happy Hour in de Vissershaven op vrijdagavond, bezoekjes aan Willemstad, de komst van de koningin, Willem-Alexander en Maxima, een feestje op het Jan Thiel strand, een tripje met de boot naar Fuikbaai samen met Dennis en Ank en hun Bodyguard, en vorige week het bezoek van mijn tante en een vriendin van haar die hier op vakantie waren. Met hen heb ik zelfs voor het eerst het eiland kunnen verkennen per huurauto.

Uitzicht op de gekleurde huizen vanaf de PontjesbrugFlamingo's
Jan Thiel op zaterdagavond Tante Marcia en ik op Jan Thiel

Maar alle leuke dingen werden natuurlijk overschaduwd door de te maken keuze. Ik ben dan ook erg blij dat we op de valreep toch nog een alternatief scenario hebben gevonden waar we ons allebei in kunnen vinden! We gaan werk zoeken hier in de Caribbean, zodat we de reis daarna weer kunnen voortzetten. Simon had daarbij de wens dat het werken in een Engels- (of Nederlands)talig land zal plaatsvinden en dat het bij voorkeur niet Curaçao zou zijn. Daar zit hij al veels te lang, het is tijd voor nieuwe (ei)landschappen. En om nou in een Spaanstalig land met gemiddelde salarissen van misschien wel minder dan een dollar per uur aan de slag proberen te komen.... Volgens velen zou St. Maarten the place to be moeten zijn als je op zoek bent naar (redelijk betaald) werk, dus dat is waar we het gaan proberen. Een paar jaar geleden heb ik na een kort bezoekje aan St. Maarten al kunnen concluderen dat het niet bepaald mijn droombestemming is, maar het is wel heel functioneel en ik denk ook wel erg gezellig. En zéér strategisch gelegen. Daar vandaan zijn zowel Europa als Midden-Amerika en de Pacific prima te bereiken.
Met heel veel pijn in mijn hart heb ik daardoor wel nee moeten zeggen op het aanbod van de Bootsmannen om van de zomer een half jaar bij hen te komen werken. Het had me heerlijk geleken om mijn familie en vrienden wat langer te zien en onderwijl weer een half jaartje mee te draaien tussen mijn oude collega’s, zeilevenementen te organiseren op het Markermeer en op dat miniscule Nederlandse eilandje Pampus dat o zo anders maar echt niet minder mooi is dan al die exotische eilanden hier.

Het feit dat het organiseren van evenementen op het water in Nederland het dus niet gaat worden betekent hoop ik niet dat ik uberhaupt niets meer kan met zeilevenementen. In het vroege voorjaar vindt in St. Maarten altijd het grootse zeilspektakel de Heineken Regatta plaats. Ik ga dus maar eens mijn best doen ze daar te overtuigen dat ze mijn hulp heel goed kunnen gebruiken...

Moet ik er alleen nog wel even zien te komen. St. Maarten ligt 500 zeemijl  van Curaçap vandaan, in een richting waar deze tijd van het jaar de wind exact vandaan waait. En de stroom flink tegenwerkt. Heb ik even mazzel met het feit dat ik een gruwelijke hekel en door de geringe lengte van de boot behoorlijk wat moeite heb met opkruisen :-s Dat opkruisen zal dus echt mijn hele leven worden de komende weken. Weken, want vermoedelijk gaat het heel wat weken duren voordat ik die 500 mijl overbrugd heb.

Maar aan alles komt uiteindelijk een einde, dus vast ook wel aan mijn reis naar St. Maarten. Wie weet ga ik er na wat wennen zelfs nog plezier in hebben of zelfs heel erg goed in worden om hoog aan de wind te zeilen. Mijn afgebroken windvaan is in ieder geval weer helemaal gerepareerd en zijn nieuwe roerblad met glasvezel en epoxy verstevigd. Als die golven nou maar eens zouden stoppen te golven zodat de boot niet steeds stil hoeft te vallen tussen twee van die golven in...