Het is de vierde ochtend op zee sinds het vertrek uit Sint Maarten. En ik geloof het bijna niet, maar Bonaire is echt in zicht! Dat betekent dat het naast Bonaire gelegen Curaçao zo ook in zicht komt! Een eiland bijna 500 mijl van Sint Maarten vandaan, wat ik binnen vier etmalen zal weten te bereiken. Ik ben hier even hieperdepiep aan het zijn in mijn kuip... !!!!! .... Laughing Laughing Laughing Sorry hoor, dat moest er even uit... Een etmaalgemiddelde van 125 mijl, een gemiddelde snelheid van meer dan 5 knopen... !

Ik weet dat een ieder in het bezit van een kajuitzeiljacht nu zoiets denkt als “pfuh, ben je nu echt zo blij met 5 knopen snelheid?” En iedereen zonder boot of zeilervaring zoiets als “pfuh, waar ben je uberhaupt hysterisch over?” Maar voor mijn kleine, overbeladen bootje is deze oversteek echt super voorspoedig en snel verlopen, en ik ben trots op mijn lieve North Wind. Arm bootje, dat ik 'm zomaar op de kant ga planten voor de komende tijd... 

Zonsondergang achter golf

Ik dacht altijd dat ik de enige “vertrekker” was met een belabberde piek- en gemiddelde snelheid. Zelfs de Contessa’s 26 van zeilers van wie ik de reisverhalen gevolgd heb (o.a. Tania Aebi ), drie voeten korter dan mijn Trintella 29, lijken gemiddeld minstens een knoop harder te lopen dan mijn boot. Maar tot mijn grote vreugde en geruststelling ontmoette ik een paar weken geleden op de Simpson Bay Lagoon in Sint Maarten een “lotgenoot”. De Nederlandse Henk. Henk heeft het voor elkaar gekregen om in één jaar en als ik het goed zeg drie maanden tijd de wereld rond te zeilen in een oversized klomp, namelijk een Midget 26 genaamd Sogno d’Oro. Ik noem het denigrerend een klomp, maar het is natuurlijk gewoon een zeilboot, doch met een grappige rompvorm; namelijk een klompje. En het allergrappigst aan die rompvorm is dat het in combinatie met een slimme indeling van de ontwerpers benedendeks een zee aan ruimte biedt. Een ruimte waar ik met mijn drie voet langere maar véél smallere en spitsere boot nogal jaloers op ben. Het was leuk om uitgebreid kennis te maken met een andere solozeiler met relatief kleine boot en zijn ervaringen te horen. Toen hij verkondigde dat hij de reis om de wereld met een gemiddelde snelheid van rondom de drie knopen heeft afgelegd klapperde Simon met zijn oren, en verscheen op mijn gezicht een grote grijns: Zó gek is mijn snelheid dus helemaal niet! Henk, petje af voor wat je voor elkaar hebt gekregen met je Sogno d’Oro. Met 5,5 km/u, zeg maar avondvierdaagse snelheid, rond de wereld... Succes met deel twee van deze Atlantische oversteek. En kijk maar vaak achterom; Colombe is snel! Ik zal naar je uitkijken.

Maar Bonaire is in zicht dus, en niet veel later doemt ook Curaçao op door de nevel. Bij het oostelijke puntje van het eiland, op de zeekaart heel toepasselijk Oostpunt (in het Nederlands ook echt) genoemd, liggen Simon en Colombe voor wellicht de allerlaatste keer op me te wachten.

Simon ligt voor de laatste keer bij om op me te wachten

We halen de grootzeilen naar beneden, en op alleen de genua’s varen we pal voor de wind langs de zuidkust van Curaçao naar het Spaanse Water. Allemaal heel bekend en vertrouwd. Heel wat boten van “toen” liggen er ook nu nog voor anker. De gratis boodschappenbus rijdt nog steeds iedere ochtend om 9.55 uur met een busje vol zeilers naar de Vreugdenhil Supermarkt, waar vervolgens meer dan de helft van de cruisers (vooral de mannelijke helft) niet de supermarkt maar de watersportshop of bouwmarkt in duikt. Nog steeds verzamelen de meeste zeilers zich dinsdag en vrijdag tijdens het happy hour “bij Norman”, alhoewel dat tegenwoordig officieel “Serka Norman” is; na een jaar bestaan heeft de bar/snackbar in de vissermanshaven eindelijk een naam en hebben ze zelfs iets aan de inrichting gedaan waardoor het opeens op een heuse horecagelegenheid lijkt… Ook Customs en Immigration zitten nog op dezelfde plek in Willemstad, en we doen er wederom bijna een hele dag over om de stad in en uit te komen met de bus en beide instanties af te lopen.

Ingang Spaanse Water, Curaçao  Ingang Spaanse Water, Curaçao

Terwijl Simon zijn boot voorbereidt op een Atlantische oversteek en een nieuw bemanningslid, bereid ik die van mij voor op een tijd op het droge in een heet klimaat. Ik weet niet of het zal helpen, maar om schimmel en ongedierte te beperken verwijder ik vrijwel al het eten en sop van voor tot achter en van onder tot boven m’n boot uit met chloor. Alle oppervlakken en spullen aan boord moeten er aan geloven. Net als alle textiel. Vuile was, beddengoed, gordijnen en kussenhoezen én alles wat al langer dan een paar maanden opgevouwen in een tas/kast ligt gaat naar de wasserette. Wat een berg! Ik begin steeds beter te snappen waarom de gemiddelde snelheid van mijn boot zo laag ligt...
Tussen alle schoonmaakperikelen en tripjes naar de wasserette en supermarkt door ben ik tevens bezig met verhuizen; langzaamaan trek ik met spullen en al in bij Simon aan boord. Ik krijg een heuse la toegewezen in de ladekast onder de kaartentafel, en drie vakjes in het toilet. Voor de rest moeten mijn spullen maar heen en weer verhuizen tussen de punt en een loodskooi (slaapplaats achter de rugleuning van de zitbank, tegen de romp), al naar gelang de ruimte die we willen gebruiken.

Als ik uitgepoetst ben pruttelen we het Spaanse Water weer af en hobbelen we richting Piscadera Baai.

Piscadera Baai, Curaçao

Aldaar kraant de Venezolaanse eigenaar van scheepswerf Royal Marine Services mijn boot het water uit.

North Wind in de kraan van Royal Marine Services

Dan volgen er nog diverse dagen die ik besteed aan het onderwaterschip van de boot en zaken als het naar binnen brengen van de zeilen en het afdekken van de boot. En dan... ben ik best wel een beetje moe. Het is wat, om iedere ochtend bijtijds een tas in te pakken op de Colombe, met de bijboot naar de werf te varen en vervolgens tot een uur of zeven, acht ’s avonds aan de bak te moeten onder een onvergeeflijk felle zon. Het heeft verdacht veel weg van werk ;-) 

Het is gek, om mijn boot in ontmantelde toestand te zien, en ook mijn meestgebruikte eigen spulletjes niet meer aan boord te hebben. Dat ligt allemaal bij Simon aan boord. Maar ik heb geprobeerd niet te veel over te hevelen, want straks wil ik alles weer met het vliegtuig mee terug nemen naar mijn “thuis”. Want dat blijft North Wind toch echt. Wanneer dat zal zijn en of Simon daar bij zal zijn is vooralsnog niet helemaal duidelijk. Simon wilde in ieder geval graag zijn boot terug naar Europa brengen. Het hete klimaat hier in de tropen is een kwelling voor een boot als Colombe; de stalen romp met gelakte houten opbouw is een funeste combinatie voor Simons vrije tijd. Roest blijft verschijnen, en lak blijft verdwijnen. Daarnaast speelt voor hem nog steeds de financiële factor zwaar mee; er zal echt binnenkort gewerkt moeten worden.
Ik echter ben nog niet klaar met deze reis. Maar ook niet met Simon. Maar als ik nu achter Simon aan zou varen terug naar Nederland weet ik gewoon dat ik met North Wind nooit meer verder zal komen dan noordwest Europa. Dat voelt verkeerd, dus ik wil hoe dan ook mijn boot hier laten. Wel ben ik ontzettend nieuwsgierig naar hoe het zal zijn om met een andere boot langere afstanden te zeilen en vooral naar hoe het is om zo’n oversteek met z’n tweetjes te doen. Daarnaast wilde ik sowieso weer graag naar Nederland dit jaar om iedereen te zien. Vandaar dus dat nu mijn boot op de kant staat en mijn spullen bij Simon aan boord liggen. Ik ga me de komende maanden vast prima vermaken op mijn prachtige “tweede thuis”:

Colombe

Waarschijnlijk komen we ergens in augustus in Nederland aan. Grote kans dat ik vervolgens (wellicht met Simon samen dus) in de herfst terug vlieg naar Curaçao om weer met North Wind op pad te gaan. Maar mocht ik de mogelijkheid krijgen om aan een leuke baan te beginnen zou het ook kunnen dat ik een tijdje in Nederland blijf alvorens met wat meer financiële lucht terug te keren naar de boot.

North Winds reis is dus nog niet afgelopen! Hij is slechts aan het genieten van een welverdiende rust van alle gekkigheid die ik van hem verlang... Dat hoop ik tenminste, want die felle zon en fikse buien boven Curaçao baren me best een beetje zorgen.