Na een midweek Bermuda varen we onder uitgeleide van het keurige Britse mannetje van de radio het beschutte water van Bermuda af en zetten onze reis over de Atlantische Oceaan weer voort. Gelukkig staat er vanaf nu een lekker windje. Meestal tussen de 15 en 20 knopen en uit westelijke richting. Om die westelijke wind te hebben en te houden varen we eerst in noordelijke richting, om vanaf de 40e breedtegraad pal naar het oosten te gaan varen. Met een beetje mazzel boven het windstille Azorenhoog langs, maar onder de vanuit Canada naar Europa stormende depressies door.


In Bermuda hebben we plakdacron gekocht waarmee we het grootzeil, dat steeds weer op nieuwe plaatsen scheuren vertoont, nu in een mum van tijd kunnen repareren. De zeeëenden (pijlstormvogels eigenlijk) zijn weer van de partij. Terwijl zij - dit keer tevergeefs - hun best doen met de boot mee te zwemmen vliegt een nieuwe vogelsoort, namelijk de Longtail, soms wel urenlang vrolijk krijsend rondjes om de mast.

Longtail

Op wat kleine hikjes in het weer na verloopt de reis ineens heel erg snel en voorspoedig. Vooral door het feit dat het ons een tijdlang lukt om in de Golfstroom te blijven weten we heel wat extra mijlen bij elkaar te sprokkelen; gratis en voor niets soms wel 3,5 knoop kado! Dat levert af en toe prachtige “Speed Over Ground” getallen op de GPS op :-) De Golfstroom is een krachtige stroming van warm water dat vanuit de Golf van Mexico, om Florida heen de oceaan op geslingerd wordt, waar het zijn weg blijft vervolgen richting het noordoosten. Als een soort meanderende rivier die steeds smaller wordt kronkelt de Golfstroom de oceaan over, waar het warm water naar ons deel van Europa brengt. Jullie zullen als je het volgende leest waarschijnlijk even snuiven en mij wellicht zachtjes vervloeken, maar door de Golfstroom is het zo lekker warm bij ons in Nederland... Relatief gezien uiteraard, in vergelijking tot andere delen van de wereld rondom 50 graden Noord zoals Canada. Het kan stukken erger dus! (Lief he, zo'n hart onder de riem van mij vanuit mijn huidige locatie Curaçao terwijl de meeste van jullie in sneeuw en ijs zitten)

Samen met een hele lading Sargassum Wier, dat gekke oranje wier dat Simon steeds aan de haak slaat waardoor hij geen vis vangt, neemt de Golfstroom ons dus mee naar Europa. Inmiddels weten we dat zich in dat wier een volledig ecosysteem aan beestjes zoals krabben, zeepaardjes en baby schildpadjes schuil houdt. Ook walvissen en dolfijnen gebruiken deze stroming om de oceaan over te steken naar Europa. En één van die walvissen mogen wij aanschouwen ergens halverwege Bermuda en de Azoren!

Azoren

Minder dan 2,5 week en meer dan 1800 zeemijl na ons vertrek uit Bermuda arriveren we op het eiland Flores in de Azoren. Een schitterend eiland met slechts 3000 inwoners dat niet alleen exact tussen Amerika en Europa in ligt, maar ook nog eens 120 mijl verwijderd is van de rest van de eilanden van de Azoren en de modernere faciliteiten aldaar. We willen het eiland heel graag bekijken, maar alle (lees: op de vingers van een paar handen te tellen) huurauto’s van het eiland blijken al verhuurd. Aan wie snappen we niet zo goed, want er lijkt geen toerist te bekennen. Gelukkig is de 22-jarige havenmeester van Lajes das Flores onze reddende engel. Als we voor het einde van zijn werkdag maar terug zijn mogen we zijn coole Ford Fiesta lenen.

Auto van havenmeester

Volgens de verhalen moet het eiland ontzettend groen zijn. Direct langs de weg groeit inderdaad overal knalgroen mos tegen stijle rotswanden, maar iets verder van de weg is alles toch echt ontzettend grijs. Tja, voor een groen eiland is natuurlijk heel vaak en heel veel grijs nodig; Regen, regen en nog eens regen.

Mooi uitzicht ?

Toch maken de kleine momentjes dat we tussen de laaghangende regenwolken door kunnen spieken duidelijk dat dit een heel mooi, lieflijk maar door zijn ligging midden in een soms woeste oceaan ook ruig eiland betreft.

Flores, Azoren

Westkust Flores

Kust Flores


Na een paar dagen wachten op de juiste wind maken we de oversteek van 120 mijl naar het dichtsbijzijnde volgende eiland (het naast Flores gelegen mini eilandje Corvo met een paar honderd inwoners reken ik voor het gemak even niet mee). Met uitzicht op de vulkaan Pico van het eiland Pico lopen we het stadje Horta op het eiland Faial aan.

Vulkaan Pico op eiland Pico

Opeens zitten we weer helemaal in de Westerse, Europese beschaving. Maar toch op een geheel eigen manier; er hangt een heerlijk sfeertje in het stadje. De boot leggen we langszij een rits andere boten langs de betonnen kade. Opeens, voor het eerst sinds twee jaar, hebben we weer aangrenzende buren! En moeten we over zeerailings klimmen, en stampen vreemde mensen over ons voordek. Gek hoor. Maar vooral ook heel erg leuk na twee jaar praktisch niets anders dan ankeren.

Horta, Faial

De Azoren zijn een soort knooppunt voor oceaanzeilers. Boten komen vanuit allerlei richtingen, en verdwijnen ook weer alle kanten op. Het lopen over de kade van de boot naar het stadje is één groot feest; overal hebben zeilers een tekening met hun (boot)naam en nationaliteit achtergelaten. Wat een prachtig, kleurrijk geheel.

Schilderingen kade Horta


Regelmatig zie ik er een bekende naam tussen staan.

Afbeelding Ritme Horta Afbeelding Henk de Velde en Linea Horta


Dit keer geen havenmeester die zijn auto uitleent, dus huren we een scootertje en gaan op pad om het eiland te verkennen. Oh wat word ik daar blij van! Het zonnetje straalt, het scooteren (voor het eerst van mijn leven) is fantastisch en de Azoren zijn zo machtig prachtig...!

Uitzicht op Pico vanaf Faial


Zomaar ineens sta je op de kraterrand van een vulkaan. Of loop je over een stuk land van enige vierkante kilometers dat 50 jaar geleden, vóór de vulkaanuitbarsting, nog niet bestond. Of lig je uit te rusten bij een natuurlijke boog over het diepblauwe water, zomaar onaangekondigd langs de kant van de weg.

Wat een relaxte plek voor een scooterstop!

Vulkaankrater


Dat de Azoren de Hortensia als nationale bloem heeft valt niet te missen; in de wildernis zie je zeeën van blauw, langs de weg is het blauw, de landafscheidingen zijn hagen van blauw... en er groeien ook nog een heleboel andere bloemetjes langs de weg.

De score na een dagje scooteren


Wat voor de verandering ook heel erg leuk is: We voelen ons hier welkom. In diverse eerdere blogs over het verblijf in de Caribbean heb ik regelmatig "wandelende portemonnees" laten vallen als ik probeerde uit te drukken hoe sommige locals over onze aanwezigheid leken te denken. Uiteraard beseffen de Azorianen (??) ook heel goed dat zeilers geld komen brengen. Maar in plaats van uitbuiten pakken zij het veel beter aan: Ze laten merken dat ze blij zijn dat je er bent. Wij vallen al helemaal met onze neus in de boter: Het is Sea Week; de week van de zee. Alles wat van zee komt wordt deze week gevierd en geprezen. Dus ook wij zeilers. De hele week zijn er optredens, braderie, demonstraties van de zeilende walvisboten (gelukkig wordt er niet meer gejaagd) en proeverijen. En de burgemeester komt in hoogsteigen persoon de bemanning van iedere boot in de haven - en die is enorm! - de hand schudden en een welkomstpakket met lokale kaas en bloemen overhandigen.


Een plotseling einde

De Atlantische oversteek tot nu toe is op wat kleine dingetjes na vlekkeloos verlopen en ik heb er daadwerkelijk van genoten. Een wereld van verschil met de heenreis! Het rustige weer en de afwezigheid van irritante kruiszeeën (golven uit twee verschillende richting) hebben daar veel aan bijgedragen, maar vooral ook het feit dat we de oversteek samen op één boot hebben afgelegd. Het samen zeilen lijkt bijna het tegenovergestelde van solozeilen, zo relaxed als dat ging. Vaak waren Simon en ik overdag samen in de kuip te vinden, terwijl we de nacht in tweeën hakten qua wacht houden. Na het avondeten keken we elkaar meestal aan: "Ben jij moe? Nee? Nou, ik denk dat ik wel zou kunnen slapen. Maak me maar wakker als je het niet meer trekt" Meestal was dat wakker maken ergens tussen 2 en 5 uur ’s nachts, waarna de ander de rest van de nacht en ochtend uitzat. Als je geen soloreis hebt gemaakt kun je je denk ik niet voorstellen wat een genot het elke keer weer was om serieus "naar bed te gaan" en minimaal 4 tot 6 en soms wel 8 uur aan één stuk te slapen... Elke keer dat we aankwamen op onze stops voelde ik me kiplekker en was ik helemaal klaar om te gaan genieten van een ontdekkingstocht over het eiland. Tja, wat dat betreft pleit ik wel voor samen varen!

Maar toch... hoe relaxed het ook was, de aanwezigheid van twee personen op één klein oppervlak kan op relationeel gebied ook dingen duidelijk maken. Eigenlijk begon een en ander al steeds duidelijker te worden tijdens de laatste maanden van ons verblijf in de Caribbean. De Atlantische oversteek op één boot was dan ook heel bewust een "ultieme test" voor onze relatie. Ondanks dat de oversteek helemaal niet vervelend en zelfs leuk was, zijn we toch gezakt voor deze test; Na ons bezoek aan de Azoren vaart Simon in twee weken tijd zijn boot solo naar Nederland, terwijl ik de laatste 1600 mijl vanaf 10 kilometer hoogte in slechts luttele uren onder mij door zie schieten. En dan ben ik patsboem weer bij vrienden en familie in Nederland. Een heftige omschakeling die me niet in mijn koude kleren gaat zitten. Ondanks dat het weerzien met alles en iedereen heerlijk is neem ik in Nederland toch maar eens rustig de tijd om aan alles wat gebeurd is en deze nieuwe situatie te wennen. Maar nieuwe plannen gaan er zeker komen. Want mijn eigen boot staat natuurlijk nog steeds op mij te wachten in de Caribbean!

Meer foto's van de Azoren: Klik hier

Nieuw stuk land na vulkaanuitbarsting Faial